Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Ο Αλέν Ντελόν υπήρξε μια από τις πιο εκθαμβωτικές παρουσίες που γνώρισε ο γαλλικός και ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Τη δεκαετία του ’60 και του ’70 ήταν για την Ευρώπη ό,τι η Μπριζίτ Μπαρντό για τον κόσμο: ένα πολιτισμικό φαινόμενο, ένας άντρας που συνδύαζε απόλυτη ομορφιά, αρρενωπότητα και υποκριτική δύναμη. Ο Ντελόν δεν υπήρξε απλά ένας όμορφος σταρ. Με συνεργασίες με Βισκόντι, Αντονιόνι, Κλεμάν, Μελβίλ, άφησε ανεξίτηλο στίγμα σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες της ευρωπαϊκής δημιουργίας.

Από το ταραγμένο παιδί στο Παρίσι στον πεζοναύτη της Ινδοκίνας 

Γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1935, ο Ντελόν μεγάλωσε σε μια οικογένεια χωρισμένων γονιών και πέρασε ασταθή μαθητικά χρόνια. Μετά από σύντομη μαθητεία ως κρεοπώλης, κατατάχθηκε ως πεζοναύτης και βρέθηκε στην Ινδοκίνα το 1953, όπου οι τοπικοί πληθυσμοί αμφισβητούσαν τη γαλλική κυριαρχία. Ο ατίθασος χαρακτήρας του τον οδήγησε συχνά σε πειθαρχικά μέτρα, μέχρι την επιστροφή του στο Παρίσι το 1955.

Η ανακάλυψη και το κινηματογραφικό ντεμπούτο 

Στο Φεστιβάλ Καννών του 1957, όπου βρέθηκε τυχαία συνοδεύοντας φίλους ηθοποιούς, τράβηξε την προσοχή κυνηγού ταλέντων που εργαζόταν για τον David O. Selznick. Παρότι του προτάθηκε συμβόλαιο για το Χόλιγουντ, ο Ίβ Αλεγκρέ τον έπεισε να μείνει στη Γαλλία. Το ίδιο έτος έκανε το ντεμπούτο του στο “Quand la femme s’en mêle”, όπου η καθοδήγηση του Αλεγκρέ —«Μην παίζεις· ζήσε»— έγινε καθοριστική στην καριέρα του. Το 1958 πρωταγωνίστησε στο “Christine” του Πιερ Γκασπάρ, όπου ο έρωτάς του με τη Ρόμι Σνάιντερ μετατράπηκε σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ειδύλλια της εποχής.

Οι ρόλοι που τον έκαναν θρύλο 

Βισκόντι, Κλεμάν, Αντονιόνι – Η χρυσή περίοδος 

Η δεκαετία του ’60 αποτέλεσε την κορύφωση της καριέρας του. Ο Ντελόν πρωταγωνίστησε σε έργα που διαμόρφωσαν την ευρωπαϊκή κινηματογραφική ταυτότητα:

• “Γυμνοί στον ήλιο” (Plein Soleil, 1960) – μια από τις καλύτερες μεταφορές του «Ταλαντούχου κυρίου Ρίπλεϊ».

• “Ρόκο και τα αδέλφια του” (1960) – με την Κατίνα Παξινού.

• “Στην έκσταση του πάθους” (L’Eclisse, 1962) – με τον Μικελάντζελο Αντονιόνι.

• “Ο Γατόπαρδος” (Il gattopardo, 1963) – η εμβληματική συνεργασία με τον Λουκίνο Βισκόντι.

Ο βασιλιάς των γκανγκστερικών ταινιών

Με τον Μελβίλ στο πλευρό του, ο Ντελόν έγινε το απόλυτο σύμβολο της γαλλικής νουάρ αισθητικής:

• “Le Samouraï” (1967)

• “Le Cercle Rouge” (1970)

• “Le Clan des Siciliens” (1969)

• “Borsalino” (1970)

Ταινίες που όρισαν μια ολόκληρη εποχή κινηματογραφικού coolness.

Θέατρο, τηλεόραση, επιστροφές και υποχωρήσεις 

Από το 1961 εμφανίστηκε στο θέατρο, ενώ τη δεκαετία του ’80 συμμετείχε σε καλλιτεχνικές παραγωγές όπως το “Un Amour de Swann” (1984). Το 1997 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται, όμως επέστρεψε με επιτυχία στη μίνι σειρά “Fabio Montale” (2002) και το 2008 συμμετείχε στο “Astérix aux jeux olympiques” ως Ιούλιος Καίσαρας. Στις ΗΠΑ δεν γνώρισε την ίδια απήχηση, με πιο γνωστή αγγλόφωνη συμμετοχή το “Red Sun” (1971).

Βραβεία και τιμές 

• Μέλος της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής (2005)

• Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών (2019)

Λίγο αργότερα υπέστη εγκεφαλικό, ενώ είχε εκφράσει δημόσια την επιθυμία για ευθανασία.

Οι έρωτες που σημάδεψαν τη ζωή του 

Ο Ντελόν υπήρξε ένας άνδρας που ενέπνευσε πάθος —και το έζησε στο έπακρο. Μετά τον χωρισμό από τη Ρόμι Σνάιντερ, παντρεύτηκε τη Ναταλί Μπαρτελεμί, με την οποία απέκτησε τον Άντονι Ντελόν. Ακολούθησαν 15 χρόνια σχέσης με τη Μιρέιγ Νταρκ, καθώς και γνωστοί δεσμοί με τις Anne Parillaud, Jane Fonda, Marianne Faithfull, Nico, Dalida. Το 1987 γνώρισε τη Ροζαλί Βαν Μπρέμεν, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.

Η υπόθεση Μάρκοβιτς 

Το 1968 ο σωματοφύλακάς του, Στέφαν Μάρκοβιτς, βρέθηκε νεκρός. Ο Ντελόν ανακρίθηκε, ενώ στο σκάνδαλο ενεπλάκη ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζορζ Πομπιντού. Η υπόθεση παρέμεινε ανεξιχνίαστη, επισκιάζοντας για χρόνια την εικόνα του.

Ο επιχειρηματίας και συλλέκτης Ντελόν 

Ο Ντελόν αξιοποίησε την αναγνωρισιμότητά του ιδρύοντας την Delon, εταιρεία πολυτελών προϊόντων. Υπήρξε επίσης παραγωγός περίπου 30 ταινιών.

Συγκέντρωσε πολύτιμες συλλογές:

• έργα τέχνης (Ντιφί, Ντελακρουά και άλλοι)

• κρασιά υψηλής αξίας

• ρολόγια, αυτοκίνητα

• μεγάλο οπλοστάσιο (κατασχέθηκε το 2023)

Δημοπρασίες των συλλογών του απέφεραν εκατομμύρια.

Το τέλος ενός μύθου 

Ο Αλέν Ντελόν πέθανε στις 18 Αυγούστου 2024, σε ηλικία 88 ετών, στο κτήμα του στο Ντουσί.

Η κηδεία του έγινε σε στενό κύκλο, όπως επιθυμούσε.

Χαρακτηριστική παραμένει δήλωσή του:

«Η ζωή μου ήταν τόσο απίθανη, που κανένας δημοσιογράφος δεν θα μπορούσε να την γράψει».