Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος
Όταν μπήκα στον στον Χώρο τέχνης Ηχόδρασης, δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Είχα ακούσει για την παράσταση “Ευθανασία” του Γιάννη Ρωμανού, όμως τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για την ένταση και το βάθος που θα ζούσα επί σκηνής. Το έργο πραγματεύεται ένα δυστοπικό μέλλον, όπου η ανθρωπότητα, μετά από μια νέα πανδημία, νομιμοποιεί την ευθανασία για τις ευπαθείς ομάδες και τους ηλικιωμένους. Ένα θέμα που αγγίζει ευαίσθητες χορδές και προκαλεί σοβαρό προβληματισμό.
Σκηνοθετική δεξιοτεχνία και συγκλονιστικές ερμηνείες
Η Ζωή Τριανταφυλλίδη, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, κατάφερε να δημιουργήσει μια σκοτεινή, αγωνιώδη ατμόσφαιρα που σε κρατά σε εγρήγορση από την αρχή μέχρι το τέλος. Η σκηνή χρησιμοποιήθηκε με έξυπνο και ευρηματικό τρόπο, ενώ οι φωτισμοί και οι ήχοι ενίσχυσαν την αίσθηση του επερχόμενου κινδύνου.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών στην “Ευθανασία” ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Η Θεοδώρα Τσέπα έδωσε μια εκ βαθέων ερμηνεία, φέρνοντας στη σκηνή μια γυναίκα που παλεύει με το αναπόφευκτο. Η εκφραστικότητα στο βλέμμα της, οι σιωπές της, ακόμα και οι μικρές κινήσεις της, δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα που σε παρέσυρε στη δίνη των συναισθημάτων της. Ο Γιώργος Δήμου, από την άλλη, ενσάρκωσε τον χαρακτήρα του με μια ενέργεια που σε έκανε να ανατριχιάζεις. Η εσωτερική του πάλη και η απόγνωση αποτυπώθηκαν με έναν τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό, προσδίδοντας στην παράσταση έναν ιδιαίτερο παλμό. Η χημεία των δύο ηθοποιών ήταν ηλεκτρισμένη, δημιουργώντας σκηνές γεμάτες ένταση, αγωνία και βαθιά συγκίνηση.
Σκηνογραφία και ατμόσφαιρα
Τα κοστούμια, σχεδιασμένα από την ίδια τη Θεοδώρα Τσέπα, απέδωσαν άψογα την αισθητική του δυστοπικού κόσμου του έργου. Η λιτή, αλλά επιβλητική σκηνογραφία ενίσχυσε την αίσθηση της καταπίεσης και του αδιεξόδου, κάνοντας τον θεατή να νιώσει κομμάτι της ιστορίας.
Μια παράσταση που αφήνει ισχυρό αποτύπωμα
Η “Ευθανασία” θα συνεχίσει για δύο ακόμη Κυριακές στην “Ηχόδραση”, με την επόμενη παράσταση να είναι προγραμματισμένη για τις 30 Μαρτίου στις 20:00. Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης, πραγματοποιήθηκε τιμητική εκδήλωση, όπου ο Γιάννης Γαλάνης και ο ΕΝΠΑΝ αναγνώρισαν τη συμβολή των συντελεστών στις πολιτιστικές δράσεις. Επιπλέον, η κοινωνιολόγος Ιωάννα Ναΐδη παρουσίασε μια βαθύτερη ανάλυση των κοινωνικών διαστάσεων του έργου.
Αυτή η παράσταση δεν είναι απλώς θέατρο. Είναι μια εμπειρία που σε καθηλώνει, σε ταρακουνά και σε αφήνει να αναρωτιέσαι για την ανθρώπινη φύση και τις επιλογές της κοινωνίας μας. Μην τη χάσετε.
