Γράφει ο Μιχάλης Δ Θεοδοσάκης

Επτά συνοδοιπόροι στα εικαστικά, ο Λάζαρος, η Εύα, η Μαίρη, η Λίτσα, η Δήμητρα, η Ρούλα και ο Μιχάλης, επισκεφτήκαμε την έκθεση του Παναγιώτη Τέτση από τα 75 έργα και 50 χαρακτικά που ο ίδιος έχει δωρίσει στην Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Σύμφωνα με την καθηγήτρια της Ιστορίας τις Τέχνης  Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα, ο Παναγιώτης Τέτσης ωριμάζει στην δεκαετία του 1950, οπαδός της ζωγραφικής του βλέμματος, προβάλλει «μια αντίσταση σαφή και ενσυνείδητη κατά της αφηρημένης τέχνης», κόντρα στα ανατρεπτικά ρεύματα της εποχής, των Κεσσανλή, Κανιάρη, Τσόκλη, Δανιήλ, Καλλεντιανού Τάκη κ.λ.π.

Ζωγραφίζει ό,τι βλέπει, γυμνάζει καθημερινά το βλέμμα του, είναι ο ζωγράφος της ηδονής του χρώματος. Σύμφωνα με τον Τέτση,το ελληνικό φώς  « ισοπεδώνει δημοκρατικά » τους τόνους, και ξεθωριάζει τα δυνατά χρώματα. Σαν καλός μάστορας, μεταβάλλει τα ασήμαντα μοτίβα σε αξιομνημόνευτο ζωγραφικό συμβάν. Η μέριμνα στον Παναγιώτη Τέτση είναι να ερεθίσει χρωματικά, ζωγραφικά, κάθε σημείο της ζωγραφικής επιφάνειας, και να μεταδώσει το ίδιο ρίγος στο βλέμμα που κοιτάζει τον πίνακα, σύμφωνα με δρόμους και νόμους μιας αλχημείας, που περιγράφει η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα σε μονογραφία της για τον Παναγιώτη Τέτση, το 1990, έκδοση «Νέες Μορφές».

Ο Παναγιώτης Τέτσης γεννήθηκε το 1925 στην Ύδρα, υπήρξε καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών, και από το  1993 ακαδημαϊκός. Πέθανε στις 5 Μαρτίου 2016.