Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Η συγκεκριμένη παράσταση δεν λειτουργεί ως μια απλή θεατρική αφήγηση καθημερινών συγκρούσεων. Αντίθετα, προτείνει μια οντολογική βύθιση στον μηχανισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, εξετάζοντας την εντροπία των σχέσεων σε έναν κόσμο που οδηγείται σταδιακά στην αποσύνθεση.

Με όχημα τη σκηνική ένταση και τον φιλοσοφικό στοχασμό, το έργο προσεγγίζει το θέατρο ως πεδίο παρατήρησης της φθοράς, της πίεσης και της απώλειας νοήματος.

Όχι μια φάρσα, αλλά ένα θεατρικό δοκίμιο

Το έργο απομακρύνεται συνειδητά από τη φόρμα της κλασικής φάρσας συζυγικών συγκρούσεων. Αντ’ αυτού, δομείται ως ένα θεατρικό δοκίμιο, όπου η σύγκρουση δεν είναι απλώς συναισθηματική, αλλά υπαρξιακή και σχεδόν επιστημονική.

Οι ήρωες τοποθετούνται σε συνθήκες ακραίας πίεσης, όπου η ύλη και το πνεύμα δοκιμάζονται ταυτόχρονα, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα εργαστήριο παρατήρησης της ανθρώπινης αντοχής.

Το διαμέρισμα ως κλειστό θερμοδυναμικό σύστημα

Το παράλογο ζευγάρι της ιστορίας είναι εγκλωβισμένο σε έναν χώρο που λειτουργεί ως κέλυφος. Ένα διαμέρισμα που μετατρέπεται σε κλειστό θερμοδυναμικό σύστημα, χωρίς διαφυγή, χωρίς εξισορρόπηση.

Καθώς ο εξωτερικός κόσμος καταρρέει εκκωφαντικά, οι ήρωες κινούνται αναπόφευκτα προς τη θερμική ισορροπία: μια μεταφορική κατάσταση ακινησίας που ισοδυναμεί με τον ψυχικό και υπαρξιακό θάνατο.

Το ψηφιακό παραλήρημα και το glitch της πραγματικότητας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η «ψηφιακή» διάσταση του παραληρήματος που αναδύεται στη σκηνή. Οι δυαδικές δομές σκέψης —Μέσα/Έξω, Άνδρας/Γυναίκα, Εγώ/Άλλος— αποδομούνται, καταρρέοντας σε έναν θόρυβο, ένα glitch της πραγματικότητας.

Η γλώσσα αποσυντίθεται, η ταυτότητα γίνεται ρευστή και το νόημα χάνεται, καθώς οι χαρακτήρες προσπαθούν απεγνωσμένα να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από τα ερείπια ενός παράλογου πολέμου που λειτουργεί ως διαρκές υπόβαθρο.

Μια παράσταση για την αποσύνθεση της ταυτότητας

Η παράσταση καταγράφει με ακρίβεια την αποδόμηση της ανθρώπινης ταυτότητας σε έναν κόσμο που δεν προσφέρει σταθερά σημεία αναφοράς. Οι ήρωες παραλογίζονται όχι από υπερβολή, αλλά από ανάγκη: ως τελευταία προσπάθεια να νοηματοδοτήσουν την ύπαρξή τους μέσα σε μια πραγματικότητα που διαλύεται.