You are currently viewing Christine (1983): Πώς γυρίστηκε η ταινία του Τζον Κάρπεντερ

Christine (1983): Πώς γυρίστηκε η ταινία του Τζον Κάρπεντερ

Κοινοποίησε

Υπάρχουν αυτοκίνητα που αφήνουν εποχή για την ομορφιά, τη σχεδίαση και την ταχύτητά τους. Και υπάρχει η Christine. Ένα κατακόκκινο Plymouth Fury του 1958, που στην κινηματογραφική ιστορία του Τζον Κάρπεντερ απέκτησε ψυχή, συναισθήματα και μια ακατανίκητη δίψα για εκδίκηση.

Το 1983, ο σπουδαίος δημιουργός του τρόμου John Carpenter μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, δημιουργώντας μια από τις πιο ιδιαίτερες ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’80. Το «Christine» δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις αιματηρές σκηνές και στις υπερφυσικές του διαστάσεις. Αντίθετα, αφηγείται μια σκοτεινή ιστορία εμμονής, μοναξιάς και μεταμόρφωσης, στην οποία ένα αυτοκίνητο καταφέρνει να γίνει ο πιο ανατριχιαστικός πρωταγωνιστής.

Πίσω από την εντυπωσιακή κινηματογραφική παρουσία της Christine, ωστόσο, κρύβεται μια εξίσου ενδιαφέρουσα ιστορία παραγωγής. Δεκάδες αυτοκίνητα επιστρατεύτηκαν για τις ανάγκες των γυρισμάτων, τα πρακτικά εφέ έδωσαν ζωή σε μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές της ταινίας, ενώ μια συγκεκριμένη σεκάνς, στην οποία το κατεστραμμένο αυτοκίνητο αναγεννιέται μπροστά στα μάτια μας, παραμένει μέχρι σήμερα ένα μικρό μάθημα κινηματογραφικής μαγείας.

John Carpenter's Christine: 14 Behind-The-Scenes Facts About The Classic Stephen King Movie | Cinemablend

Η ιστορία πίσω από την ταινία – Από το μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ στη μεγάλη οθόνη

Η κινηματογραφική διαδρομή της Christine ξεκίνησε πριν ακόμη το βιβλίο του Στίβεν Κινγκ φτάσει στα βιβλιοπωλεία. Ο παραγωγός Ρίτσαρντ Κόμπριτς (Richard Kobritz), ο οποίος είχε ήδη συνεργαστεί με τον συγγραφέα στην τηλεοπτική μεταφορά του «Salem’s Lot», είχε την ευκαιρία να διαβάσει το χειρόγραφο του νέου του μυθιστορήματος.

Η ιστορία ενός αυτοκινήτου που μετατρέπεται σε φονική παρουσία κέντρισε το ενδιαφέρον του. Έτσι, εξασφάλισε τα κινηματογραφικά δικαιώματα αρκετούς μήνες πριν από την έκδοση του βιβλίου, το οποίο κυκλοφόρησε το 1983.

Αρχικά, ο Κόμπριτς είχε εξετάσει διαφορετικές σκηνοθετικές επιλογές. Τελικά, η συγκυρία έφερε στο προσκήνιο τον Τζον Κάρπεντερ, ο οποίος είχε ήδη συνδέσει το όνομά του με σημαντικές δημιουργίες του είδους, όπως τα «Halloween», «The Fog» και «The Thing».

Η αρχική επιλογή του Κάρπεντερ δεν ήταν απαραίτητα αποτέλεσμα ενός μεγάλου προσωπικού πάθους για το συγκεκριμένο υλικό. Η απογοητευτική εμπορική πορεία του «The Thing» το 1982 είχε επηρεάσει την επαγγελματική του θέση στο Χόλιγουντ, ενώ ο σκηνοθέτης είχε απομακρυνθεί από το επόμενο κινηματογραφικό σχέδιο που επρόκειτο να αναλάβει, το «Firestarter».

Η πρόταση για την Christine αποτέλεσε, επομένως, μια σημαντική επαγγελματική ευκαιρία. Ο ίδιος έχει παραδεχτεί σε μεταγενέστερη συνέντευξή του ότι εκείνη την περίοδο χρειαζόταν δουλειά.

Το σενάριο ανέλαβε ο Μπιλ Φίλιπς (Bill Phillips), ο οποίος έπρεπε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ένα εκτενές μυθιστόρημα, διατηρώντας τον πυρήνα της ιστορίας αλλά προσαρμόζοντας ορισμένα στοιχεία για τις ανάγκες του κινηματογράφου.

Η υπόθεση της Christine – Ένα αυτοκίνητο που καταστρέφει τον ιδιοκτήτη του

Η ιστορία ξεκινά το 1957, σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Ντιτρόιτ. Εκεί, ανάμεσα στις γραμμές παραγωγής, γεννιέται ένα κόκκινο Plymouth Fury. Πολύ γρήγορα, όμως, γίνεται αντιληπτό πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο όχημα. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η Christine αποκαλύπτει τη σκοτεινή της φύση, αφήνοντας πίσω της τον πρώτο νεκρό.

Είκοσι ένα χρόνια αργότερα, η ιστορία μεταφέρεται στην Καλιφόρνια. Ο Άρνι Κάνινγχαμ (Keith Gordon) είναι ένας εσωστρεφής έφηβος, με ελάχιστη αυτοπεποίθηση και δυσκολία να βρει τη θέση του στο κοινωνικό περιβάλλον του σχολείου.

Η ζωή του αλλάζει όταν ανακαλύπτει ένα εγκαταλελειμμένο Plymouth Fury του 1958 και αποφασίζει να το αγοράσει από τον Τζορτζ ΛεΜπέι, αδελφό του προηγούμενου ιδιοκτήτη.

Παρά την άθλια κατάστασή του, ο Άρνι βλέπει σε αυτό κάτι μοναδικό. Αφιερώνει αμέτρητες ώρες στην επισκευή του και σταδιακά το αυτοκίνητο γίνεται το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής του.

Μαζί με την εξωτερική εμφάνιση της Christine αλλάζει και ο ίδιος. Ο συνεσταλμένος νεαρός αποκτά αυτοπεποίθηση, γίνεται επιθετικός και απομακρύνεται από τους ανθρώπους που πραγματικά ενδιαφέρονται για εκείνον.

Ο καλύτερός του φίλος, Ντένις (John Stockwell), και η Λι (Alexandra Paul), η κοπέλα που έχει αρχίσει να τον ενδιαφέρει ερωτικά, παρακολουθούν ανήμποροι αυτή τη μεταμόρφωση.

Η Christine, όμως, δεν πρόκειται να ανεχτεί εύκολα την παρουσία άλλων ανθρώπων στη ζωή του Άρνι. Η ζήλια της γίνεται επικίνδυνη και όποιος επιχειρήσει να σταθεί ανάμεσα σε εκείνη και τον ιδιοκτήτη της κινδυνεύει να πληρώσει βαρύ τίμημα.

John Carpenter's Christine: 14 Behind-The-Scenes Facts About The Classic Stephen King Movie | Cinemablend

Το μεγάλο στοίχημα της παραγωγής: Πώς βρέθηκαν τόσα Plymouth Fury του 1958;

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπισε η παραγωγή ήταν η εξεύρεση των αυτοκινήτων που θα ενσάρκωναν την Christine.

Το πραγματικό Plymouth Fury του 1958 ήταν ήδη ένα σπάνιο μοντέλο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της παραγωγής, είχαν κατασκευαστεί μόλις 5.303 αυτοκίνητα αυτού του τύπου. Επιπλέον, η αυθεντική έκδοση Fury εκείνης της χρονιάς κυκλοφορούσε σε λευκή απόχρωση Sandstone White και όχι στο χαρακτηριστικό κόκκινο και λευκό χρώμα που γνωρίζουμε από την ταινία.

Η κινηματογραφική ομάδα έπρεπε, λοιπόν, να αναζητήσει αυτοκίνητα σε ολόκληρη την αμερικανική αγορά, χρησιμοποιώντας αγγελίες αλλά και στοιχεία από τις υπηρεσίες οχημάτων της Καλιφόρνιας.

Τελικά, συγκεντρώθηκαν περίπου δύο δωδεκάδες αυτοκίνητα, με το αρχείο του American Film Institute να καταγράφει συνολικά 25 οχήματα που αποκτήθηκαν για την παραγωγή.

Μάλιστα, δεν χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά Plymouth Fury. Στην ομάδα υπήρχαν και άλλα μοντέλα της ίδιας οικογένειας, όπως Belvedere και Savoy, τα οποία αξιοποιήθηκαν ανάλογα με τις ανάγκες κάθε σκηνής.

Ορισμένα αυτοκίνητα έπρεπε να διατηρούνται σε άριστη κατάσταση για τα πλάνα οδήγησης, άλλα χρησιμοποιήθηκαν στις σκηνές καταστροφής, ενώ αρκετά προορίζονταν για ανταλλακτικά.

Η Christine έπρεπε να φαίνεται εντυπωσιακή, να κινείται με φυσικότητα, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να υποστεί σοβαρές ζημιές χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στη συνέχεια των γυρισμάτων.

Αυτό σήμαινε πως η παραγωγή χρειαζόταν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου αυτοκινήτου, καθεμία προσαρμοσμένη σε μια συγκεκριμένη κινηματογραφική ανάγκη.

Πώς γυρίστηκαν οι σκηνές της αναγέννησης του αυτοκινήτου;

Αν υπάρχει μια σκηνή που έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη των φίλων του κινηματογράφου τρόμου, αυτή είναι αναμφίβολα η στιγμή που η Christine επισκευάζει μόνη της το κατεστραμμένο αμάξωμά της.

Το αυτοκίνητο έχει διαλυθεί, το μέταλλο έχει παραμορφωθεί και όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει πλέον τρόπος να επιστρέψει στην αρχική του κατάσταση.

Τότε, όμως, συμβαίνει το αδιανόητο.

Με μια σχεδόν υπνωτική κίνηση, τα τσαλακωμένα μέρη του αμαξώματος αρχίζουν να επανέρχονται στη θέση τους, οι παραμορφωμένες επιφάνειες αποκτούν ξανά την αρχική τους μορφή και η Christine μεταμορφώνεται μπροστά στην κάμερα σε ένα αστραφτερό αυτοκίνητο.

Το εντυπωσιακό είναι πως η συγκεκριμένη σκηνή δεν αποτελούσε εξαρχής μέρος του αρχικού σχεδιασμού της ταινίας. Ο Κάρπεντερ και ο παραγωγός Ρίτσαρντ Κόμπριτς αισθάνθηκαν ότι έλειπε κάτι σημαντικό από την κινηματογραφική εμπειρία και αποφάσισαν να προσθέσουν τη διαδικασία της αναγέννησης.

Την τεχνική λύση ανέλαβε ο υπεύθυνος ειδικών εφέ Ρόι Αρμπογκαστ (Roy Arbogast), ο οποίος είχε συνεργαστεί προηγουμένως με τον Κάρπεντερ στο «The Thing».

Η ομάδα χρησιμοποίησε ειδικά κατασκευασμένα τμήματα του αμαξώματος και έναν μηχανισμό με υδραυλικά συστήματα και καλώδια, ώστε να τραβά προς τα μέσα τα μεταλλικά μέρη του αυτοκινήτου.

Η διαδικασία κινηματογραφήθηκε αντίστροφα. Με άλλα λόγια, η κάμερα κατέγραφε το αμάξωμα να παραμορφώνεται και στη συνέχεια το υλικό προβλήθηκε ανάποδα, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι το αυτοκίνητο αποκτούσε ξανά την αρχική του μορφή.

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, πολύ πριν από την καθιέρωση των σύγχρονων ψηφιακών εφέ.

Αυτή η σκηνή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της δημιουργικότητας των τεχνικών συνεργείων εκείνης της περιόδου, όταν η κινηματογραφική ψευδαίσθηση έπρεπε να δημιουργηθεί με πραγματικά αντικείμενα, μηχανισμούς και ευρηματικές τεχνικές λήψης.

Christine (1983): Stephen King vs. John Carpenter | Horror

Behind-the-Scenes Facts About the 1983 Film Christine

Behind the scenes of Christine (1983). : r/johncarpenter

Η σκηνή με το αυτοκίνητο στις φλόγες και οι επικίνδυνες κινηματογραφικές απαιτήσεις

Εξίσου αξιομνημόνευτη είναι η καταδίωξη κατά την οποία η Christine κινείται μέσα στις φλόγες, κυνηγώντας τους ανθρώπους που έχουν προκαλέσει την καταστροφή της.

Σήμερα, μια τέτοια σκηνή θα μπορούσε να δημιουργηθεί με τη βοήθεια τηλεχειριζόμενων οχημάτων και ψηφιακών τεχνικών. Το 1983, όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.

Για τις ανάγκες των γυρισμάτων χρησιμοποιήθηκε πραγματικό αυτοκίνητο, με τον συντονιστή κασκαντέρ Τέρι Λέοναρντ (Terry Leonard) να αναλαμβάνει την επικίνδυνη οδήγηση.

Η σκηνή απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή, καθώς ο οδηγός έπρεπε να βρίσκεται μέσα στο όχημα ενώ αυτό περιβαλλόταν από πραγματικές φλόγες. Για την προστασία του χρησιμοποιήθηκε ειδική πυράντοχη στολή και αναπνευστικός εξοπλισμός.

Η επιλογή των πρακτικών εφέ έδωσε στη συγκεκριμένη σεκάνς μια αίσθηση πραγματικού κινδύνου, κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να επιτευχθεί με τις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής.

Πού πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της ταινίας;

Παρότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια φανταστική πόλη της Βόρειας Καλιφόρνιας, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες.

Η ομάδα παραγωγής αντιμετώπισε μια ενδιαφέρουσα πρόκληση: έπρεπε να δημιουργήσει την ατμόσφαιρα μιας αμερικανικής πόλης του βορρά, χρησιμοποιώντας τοποθεσίες της νότιας Καλιφόρνιας.

Ο σχεδιαστής παραγωγής Ντάνιελ Λομίνο και η υπεύθυνη τοποθεσιών Κάρλιν Γκάλινγκ έψαξαν χώρους που δεν θα πρόδιδαν το πραγματικό περιβάλλον των γυρισμάτων. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην αποφυγή χαρακτηριστικών στοιχείων του τοπίου, όπως οι φοίνικες.

Για την εναρκτήρια σκηνή στο εργοστάσιο αυτοκινήτων κατασκευάστηκε ένα ειδικό σκηνικό μέσα σε ένα παλιό εργοστάσιο επίπλων στην περιοχή Sun Valley της Καλιφόρνιας. Η αναπαράσταση της γραμμής παραγωγής σχεδιάστηκε με βάση τα βιομηχανικά πρότυπα της δεκαετίας του 1950.

Αντίστοιχα, για την έκρηξη του πρατηρίου καυσίμων στην περιοχή Newhall κατασκευάστηκε ολόκληρο βενζινάδικο, ώστε η σκηνή να πραγματοποιηθεί με τις κατάλληλες προδιαγραφές ασφαλείας και να καταγραφεί επιτυχώς.

Ο Κιθ Γκόρντον και η μεταμόρφωση του Άρνι Κάνινγχαμ

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας είναι η ερμηνεία του Κιθ Γκόρντον στον ρόλο του Άρνι.

Ο ηθοποιός καταφέρνει να αποδώσει μια σταδιακή και ιδιαίτερα ανησυχητική αλλαγή προσωπικότητας. Στην αρχή βλέπουμε έναν αμήχανο νεαρό, ο οποίος δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Στη συνέχεια, όμως, όσο η Christine αποκτά μεγαλύτερη θέση στη ζωή του, ο Άρνι μετατρέπεται σε έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο.

Η εξωτερική του εμφάνιση αλλάζει, η συμπεριφορά του γίνεται πιο επιθετική και η σχέση του με το αυτοκίνητο αποκτά σχεδόν ερωτικές διαστάσεις.

Ο ίδιος ο Γκόρντον έχει αναφερθεί στη συναισθηματική σύνδεση που ένιωσε με τον χαρακτήρα, καθώς αναγνώρισε στοιχεία της εφηβικής μοναξιάς και της ανάγκης για αποδοχή.

Αξίζει να σημειωθεί πως το στούντιο είχε εξετάσει και διαφορετικές επιλογές για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Για τον Άρνι είχε συζητηθεί ακόμη και το όνομα του Κέβιν Μπέικον, πριν τελικά ο ρόλος καταλήξει στον Κιθ Γκόρντον.

Στο πλευρό του βρίσκονται ο Τζον Στόκγουελ ως Ντένις, η Αλεξάντρα Πολ ως Λι, ο Ρόμπερτ Πρόσκι ως Γουίλ Ντάρνελ, ο Ρόμπερτς Μπλόσομ ως Τζορτζ ΛεΜπέι και ο Χάρι Ντιν Στάντον ως ο αστυνομικός Ρούντολφ Τζάνκινς.

Η μουσική της Christine – Από τον Τζον Κάρπεντερ στον George Thorogood

Η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της ταινίας.

Ο Τζον Κάρπεντερ, σε συνεργασία με τον Άλαν Χάουαρθ (Alan Howarth), δημιούργησε ένα χαρακτηριστικό ηλεκτρονικό μουσικό περιβάλλον, το οποίο ενισχύει την αίσθηση απειλής και μυστηρίου.

Παράλληλα, η Christine διαθέτει τη δική της μουσική προσωπικότητα. Το ραδιόφωνό της δεν λειτουργεί απλώς ως ένα συνηθισμένο εξάρτημα, αλλά γίνεται ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο το αυτοκίνητο επικοινωνεί με τον κόσμο.

Τα τραγούδια της δεκαετίας του 1950 δημιουργούν μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας, η οποία έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη βία που εκτυλίσσεται στην οθόνη.

Ξεχωριστή θέση έχει φυσικά το «Bad to the Bone» του George Thorogood & The Destroyers, ένα τραγούδι που συνδέθηκε άρρηκτα με την κινηματογραφική εικόνα της Christine.

Η μουσική επιλογή αποδείχθηκε εξαιρετικά εύστοχη, καθώς το συγκεκριμένο κομμάτι μοιάζει να περιγράφει απόλυτα τον χαρακτήρα του αυτοκινήτου: επιβλητικό, ατίθασο και επικίνδυνο.

Η πρεμιέρα και η μεταγενέστερη αναγνώριση της ταινίας

Η Christine κυκλοφόρησε στις αμερικανικές αίθουσες στις 9 Δεκεμβρίου 1983, με διανομή από την Columbia Pictures. Η διάρκεια της ταινίας είναι 110 λεπτά.

Η αρχική υποδοχή από την κριτική δεν ήταν ιδιαίτερα θερμή. Μάλιστα, αρκετές από τις πρώτες κριτικές τη συνέκριναν αρνητικά με το μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ ή με άλλες κινηματογραφικές μεταφορές έργων του συγγραφέα.

Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων, η ταινία απέκτησε μια ξεχωριστή θέση στη φιλμογραφία του Τζον Κάρπεντερ και στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου.

Η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, η σκηνοθετική προσέγγιση, οι πρακτικές τεχνικές των ειδικών εφέ και κυρίως η ίδια η Christine συνέβαλαν στη δημιουργία μιας ταινίας που εξακολουθεί να συζητιέται από τους φίλους του είδους.

Ο Κάρπεντερ μπορεί να μην αντιμετώπιζε αρχικά το συγκεκριμένο έργο ως ένα από τα πιο προσωπικά του κινηματογραφικά σχέδια, όμως το αποτέλεσμα απέκτησε τη δική του διαχρονική αξία.

Γιατί η Christine παραμένει μία από τις πιο ξεχωριστές ταινίες τρόμου των 80s;

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στον τρόπο με τον οποίο ο Τζον Κάρπεντερ προσεγγίζει την ιστορία. Δεν προσπαθεί απλώς να μας τρομάξει με ένα αυτοκίνητο που κινείται μόνο του. Δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης ανάμεσα σε έναν μοναχικό έφηβο και μια μηχανή που φαίνεται να του προσφέρει όλα όσα του έλειπαν.

Η Christine γίνεται το καταφύγιό του, η δύναμή του, η εμμονή του και τελικά η καταστροφή του.

Πίσω από το υπερφυσικό στοιχείο, η ταινία μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί, για την ανασφάλεια της εφηβείας και για την επικίνδυνη πλευρά της απόλυτης αφοσίωσης.

Είναι επίσης μια δημιουργία που θυμίζει πόσο σημαντική ήταν η εποχή των πρακτικών εφέ στον κινηματογράφο. Χωρίς τη σημερινή ψηφιακή τεχνολογία, οι δημιουργοί κατάφεραν να δώσουν ζωή σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές μηχανές της μεγάλης οθόνης.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της Christine. Δεν χρειάζεται να έχει πρόσωπο, φωνή ή ανθρώπινη μορφή για να προκαλέσει φόβο. Αρκεί να ανάψουν τα φώτα της, να ακουστεί ο κινητήρας της και να εμφανιστεί μέσα στη νύχτα.

Γιατί ορισμένες αγάπες είναι πραγματικά επικίνδυνες. Και στην περίπτωση του Άρνι Κάνινγχαμ, η πιο καταστροφική σχέση της ζωής του είχε τέσσερις τροχούς, κόκκινο χρώμα και το όνομα Christine.


Κοινοποίησε