Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Η ηθοποιός Βασιλεία Βλάχου είναι ηθοποιός και πρωταγωνιστούσε στην θεατρική παράσταση του δημιουργού Νεκτάριου Χατζαντώνη, που παρακολούθησα την μαύρη κωμωδία  «Νύχτα Φόνου» με μεγάλη αφοσίωση και γέλιο στο Cine Παράδεισος στον Κορυδαλλό.

Πάμε να γνωρίσουμε καλύτερα την όμορφη Βασιλεία!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΒΛΑΧΟΥ

Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την φιλοξενία. Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα είμαι μάνα, η μητρότητα δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την καλλιτεχνική μου ταυτότητα- είναι κομμάτι της. Με έχει αλλάξει , με έχει μαλακώσει και με έχει κάνει πιο συνειδητή δημιουργικά. Ότι κάνω πια- είτε ένα έργο, μια συνεργασία ή μια ιδέα- περνά πρώτα από αυτό το φίλτρο: της αγάπης, της ευθύνης και της αλήθειας . Και από εκεί και πέρα, είμαι επαγγελματίας, δημιουργός και δίνω τον εαυτό μου σε ότι αγαπώ, με την ίδια αφοσίωση που δίνω και στην οικογένειά μου.

Όσο για τον χώρο της τέχνης κινούμαι σε αυτόν μέσα από διάφορες μορφές, είμαι ηθοποιός ,ζωγράφος και γράφω θεατρικά έργα. Μου αρέσει να εκφράζομαι με πολλούς τρόπους ανάλογα με το τι θέλω να επικοινωνήσω κάθε φορά. Κάθε μορφή τέχνης με συμπληρώνει διαφορετικά. Το θέατρο είναι για μένα χώρος ελευθερίας, το γράψιμο είναι σαν να βάζω σε λέξεις σκέψεις που δεν θα έλεγα δυνατά και η ζωγραφική είναι το πιο άμεσο κανάλι με το συναίσθημα. Αγαπώ την συνεργασία, την ανταλλαγή ιδεών και γενικά με ενθουσιάζει να δημιουργώ πράγματα που έχουν ουσία- που κάτι αφήνουν. Αυτό που ψάχνω πάντα είναι να εξελίσσομαι και να είμαι αληθινή σε αυτό που κάνω.

Από μικρό παιδί αγαπούσα το θέατρο, θυμάμαι ότι έκανα σκετσάκια στο σπίτι για να κάνω την οικογένειά μου να γελάει- ήταν κάτι που μου έβγαινε φυσικά, χωρίς σκέψη. Παρόλο που η αγάπη μου για την υποκριτική υπήρχε πάντα μέσα μου, δεν έτυχε οι συνθήκες να με οδηγήσουν εκεί από νωρίς. Οι προτεραιότητες της ζωής, η οικογένεια, τα παιδιά… Όταν όμως μεγάλωσαν τα παιδιά μου και άρχισα να βρίσκω λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, ένιωσα ότι ήρθε η στιγμή να κυνηγήσω αυτό που πάντα με έκαιγε μέσα μου.

Έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι πιο σοβαρά. Σπούδασα στη Δραματική Σχολή του Πειραικου Συνδέσμου, όπου απέκτησα γερά θεμέλια στη υποκριτική τέχνη και το θεατρικό λόγο. Παράλληλα με την πορεία μου στο θέατρο, καλλιεργώ τη ζωγραφική, με πολλές ομαδικές εκθέσεις στο ενεργητικό μου, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την προσωπική μου ματιά και ευαισθησία.

Ως συγγραφέας, έχω ήδη εκδώσει πέντε θεατρικά έργα, τα οποία έχουν αγαπηθεί για την αμεσότητά τους και τον ανθρώπινο χαρακτήρα των ηρώων τους. Η γραφή για εμένα αποτελεί μια συνεχόμενη αναζήτηση και δημιουργική διέξοδο , γι’ αυτό και συνεχίζω να γράφω αδιάκοπα, εξερευνώντας νέες φόρμες και θεματικές. Με τον Νεκτάριο γνωριστήκαμε σε μία ακρόαση που ο ίδιος διοργάνωνε. Απ’ την πρώτη στιγμή ένιωσα μια ιδιαίτερη σύνδεση και μου γεννήθηκε η επιθυμία να τον ακολουθήσω στον καλλιτεχνικό του δρόμο. Υπήρξε μια δημιουργική χημεία που με ενέπνευσε πραγματικά. Το έργο στο οποίο συμμετέχουμε είχε πολύ θετική ανταπόκριση και είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που θα συνεχιστεί και τον χειμώνα.

Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να παρακολουθήσω τηλεόραση. Η επαγγελματική αποκατάσταση για τους αποφοίτους των δραματικών σχολών είναι εξαιρετικά δύσκολη. Οι περισσότεροι δυσκολεύονται να βρουν σταθερή δουλειά και να βιοποριστούν από το επάγγελμα του ηθοποιού. Πόσο μάλλον να καταφέρουν να αναγνωριστούν και να γίνουν γνωστοί. Η αγαπημένη μου Κούλα χαχα. Η Κούλα είναι ένας μοναχικός άνθρωπος- όχι επειδή δεν θέλει παρέα, αλλά γιατί δεν της είναι εύκολο να ανοιχτεί. Κρύβει την ανάγκη της για συντροφικότητα πίσω από έναν κάπως καυστικό ή ειρωνικό λόγο, μια κακιούλα που στην ουσία είναι άμυνα. Όμως, πίσω από αυτό, υπάρχει ένας άνθρωπος που διψά να επικοινωνήσει, να συνδεθεί, να περάσει όμορφα με τους άλλους. Λατρεύω την ταινία η <Η Καφετζού>, είναι αγαπημένη μου. Λατρεύω τον Γιώργο Νταλάρα, είναι ένας σπουδαίος ερμηνευτής και μουσικός. Θαυμάζω τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη ως ηθοποιό.

Η τέχνη, σε κάθε της μορφή και σε αυτή την περίπτωση η ζωγραφική, είναι για μένα τρόπος ζωής και επικοινωνίας- και κάθε μου έργο είναι ένα ακόμα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η ολοκλήρωση ενός έργου δεν είναι πάντα θέμα συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος . Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από παράγοντες όπως τα υλικά που έχω στη διάθεση μου, η έμπνευση της στιγμής και φυσικά το ίδιο το θέμα. Προσπαθώ να είμαι συνεπής, αλλά αφήνω χώρο και για τον αυθορμητισμό που απαιτεί η τέχνη. Σημαντικό για εμένα είναι ο ρόλος σου να έχει κάτι να πει, να επικοινωνεί κάτι σημαντικό. Να λειτουργεί σαν διέξοδος και μέσα απ’ αυτόν να μπορείς να φωνάξεις αυτά που σωπαίνεις. Κάποτε νόμιζα πως το να σχεδιάζεις είναι δύναμη και σοφία. Τώρα νιώθω πως η μεγαλύτερη δύναμη και σοφία είναι να μπορείς να περιμένεις. Να μην ελέγχεις τα πάντα, να εμπιστεύεσαι . Να αφήνεις να έρθουν !

Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβεντούλα μας. Καλό καλοκαίρι!

Σε ευχαριστώ πολύ για την όμορφη συνέντευξη που μας έδωσες στο CineMusic
Καλό Καλοκαίρι!