Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος
Το 2006, η ταινία «Ο Διάβολος φοράει Prada» άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος απεικονίζει τον κόσμο της μόδας. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λόρεν Γουάιςμπεργκερ, πρώην βοηθού της Άννας Γουίντουρ, το φιλμ παρουσίασε την ιστορία μιας νεαρής δημοσιογράφου που βρίσκεται αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις της αμείλικτης αρχισυντάκτριας του περιοδικού Runway. Η ερμηνεία της Μέριλ Στριπ στον ρόλο της Μιράντα Πρίστλι – ενός χαρακτήρα που πολλοί θεώρησαν ότι βασίζεται στην Άννα Γουίντουρ – έμεινε στην ιστορία, χαρίζοντάς της Όσκαρ υποψηφιότητα και αμέτρητους επαίνους.
Η αντίδραση της Άννας Γουίντουρ
Η ίδια η Γουίντουρ, μιλώντας σε συνέντευξη για το The New Yorker με τον Ντέιβιντ Ρέμνικ, αποκάλυψε ότι παρακολούθησε την πρεμιέρα της ταινίας χωρίς να γνωρίζει τι επρόκειτο να δει.
«Πήγα στην πρεμιέρα φορώντας Prada, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα για το τι θα ήταν η ταινία», ανέφερε με χιούμορ.
Παραδέχτηκε ότι ο χώρος της μόδας φοβόταν πως η ταινία θα τον παρουσίαζε αρνητικά. Ωστόσο, η ίδια εντυπωσιάστηκε από την προσέγγιση της Στριπ, χαρακτηρίζοντας την ερμηνεία «ευφυή» και το συνολικό αποτέλεσμα «δίκαιο» και «γεμάτο χιούμορ».
Οι ερμηνείες που ξεχώρισαν
Εκτός από την Στριπ, η Γουίντουρ εξήρε την Έμιλι Μπλαντ και την Άνν Χάθαγουεϊ, που με τις ερμηνείες τους συνέβαλαν στη διαχρονικότητα της ταινίας. Το φιλμ όχι μόνο κατέκτησε το box office, με εισπράξεις 326 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι προϋπολογισμού 40 εκατ., αλλά και απέκτησε cult status στην ποπ κουλτούρα.
Η πολυαναμενόμενη συνέχεια
Δεκαεννέα χρόνια μετά, ο «Διάβολος» επιστρέφει. Τα γυρίσματα της συνέχειας έχουν ήδη ξεκινήσει στη Νέα Υόρκη, με την επιστροφή των αγαπημένων πρωταγωνιστών: Μέριλ Στριπ, Άνν Χάθαγουεϊ, Έμιλι Μπλαντ και Στάνλεϊ Τούτσι. Στο καστ προστίθεται και ο βραβευμένος με Όσκαρ Κένεθ Μπράνα, γεγονός που ενισχύει τις προσδοκίες για μια ταινία αντάξια του αρχικού φαινομένου.
Γιατί το θέμα έχει σημασία
Η ιστορία πίσω από τον «Διάβολο φοράει Prada» δεν αφορά μόνο τον λαμπερό κόσμο της μόδας, αλλά και την εξουσία, τις προσωπικές θυσίες και την επιβίωση σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η μαρτυρία της Άννας Γουίντουρ επιβεβαιώνει τη γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί το φιλμ σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του.
