Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Παιδικές ιστορίες που θάφτηκαν βαθιά, εφηβικές σιωπές που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και μια ενηλικίωση φορτωμένη με όλες εκείνες τις πληγές που δεν βρίσκουν εύκολα λέξεις. Το «διήγηΜΑΣ» είναι μια παράσταση όπου τέσσερις γυναίκες –ή τέσσερις συμβολικές εκδοχές του ίδιου προσώπου– διασχίζουν τον σκοτεινό λαβύρινθο της μνήμης, αναζητώντας τη στιγμή της απελευθέρωσης. Τη στιγμή που μπορούν επιτέλους να πουν: «Είμαι ό,τι θέλω εγώ».

Η έννοια του “ΜΑΣ” – Μία συλλογική αφήγηση για κάθε γυναίκα

Η σκηνοθέτιδα, θεατρική διασκευάστρια και υπεύθυνη μουσικής επιμέλειας, Δέσποινα Μπισχινιώτη, εξηγεί ότι η έμφαση στη λέξη «μας» δεν είναι τυχαία. Αφορά μια αφήγηση που δεν ανήκει μόνο σε μία ηρωίδα, αλλά σε όλες όσες βίωσαν –ή βιώνουν– μορφές έμφυλης βίας σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους. Η Μπισχινιώτη μιλά με ενθουσιασμό για τη νουβέλα στην οποία βασίστηκε η παράσταση, ένα κείμενο που «κινείται ανάμεσα στην ποίηση και την πρόζα» και που, όπως αναφέρει, της άνοιξε δημιουργικά μονοπάτια.

Τέσσερις φωνές, ένας οργανισμός – Η σκηνική γραφή του έργου

Στη θεατρική μεταφορά, η αφήγηση μοιράζεται σε τέσσερις γυναικείες παρουσίες που λειτουργούν σαν ένας ενιαίος οργανισμός, παραπέμποντας άμεσα στον χορό της αρχαίας τραγωδίας.

Η συλλογική φωνή ως σκηνικό εργαλείο

«Στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, οι τέσσερις ηθοποιοί μιλούν ως ένα σώμα, ως μία φωνή που κουβαλά το βάρος και το βίωμα μιας ολόκληρης κοινότητας», σημειώνει η σκηνοθέτιδα.

Όταν η μνήμη γίνεται σώμα

Οι πρόβες, όπως λέει, γέννησαν μια βαθιά συναισθηματική ένταση:
«Από ένα σημείο και μετά, η μνήμη μεταφέρεται στο σώμα και εμφανίζεται στη σκηνή. Εκεί γεννιέται η συγκίνηση».

 Το μήνυμα του έργου – Ο αυτοπροσδιορισμός ως πράξη ζωής

Στον πυρήνα του «διήγηΜΑΣ» βρίσκεται ο αυτοπροσδιορισμός. Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ορίζει τον εαυτό του και να αγαπά χωρίς περιορισμούς. Η Μπισχινιώτη επισημαίνει ότι το ελληνικό θέατρο αλλάζει, έστω αργά. Στρέφεται πλέον όχι μόνο στο «τι» λέγεται, αλλά και στο «πώς» αυτό μεταφέρεται στη σκηνή:
«Η τέχνη καθορίζεται από τη μορφή. Αλλιώς κινδυνεύει να γίνει διδακτική».

 Μουσική, χιούμορ και σκοτεινό φως – Η αισθητική της παράστασης

Η μουσική ως ψίθυρος, όχι ως πρωταγωνιστής

Η μουσική λειτουργεί ως λεπτή σκηνική γραμμή, που άλλοτε απουσιάζει, άλλοτε εμφανίζεται α καπέλα, κι άλλοτε μπαίνει σε καίριες στιγμές για να ανοίξει μια χαραμάδα φωτός.
«Η πραγματική μελωδία μπαίνει ελάχιστες φορές, σαν ανάσα μέσα στον ζόφο», αναφέρει η σκηνοθέτιδα.

 Το χιούμορ ως εργαλείο αφύπνισης

Παρά το βαρύ θεματικό υπόβαθρο, η παράσταση χρησιμοποιεί ειρωνεία, σάτιρα και ευφυές χιούμορ ως τρόπους ενεργοποίησης του κοινού.
«Το χιούμορ μάς επιτρέπει να ξεβολέψουμε, να αφυπνίσουμε χωρίς διδακτισμό», τονίζει.

Ζητήματα που αγγίζει το έργο – Από την τοξική αρρενωπότητα έως την ελπίδα

Το «διήγηΜΑΣ» συνομιλεί με κρίσιμα σύγχρονα κοινωνικά θέματα:

• τοξική αρρενωπότητα

• έμφυλη και συμβολική βία

• σεξισμό και ρατσισμό

• γυναικοκτονίες

• ευαλωτότητα και χειραφέτηση

Η παράσταση φωτίζει τους τόπους της βίας αλλά και τις στρατηγικές επιβίωσης, αναζητώντας τη χαρά ακόμη και μέσα στις ρωγμές.

Το τελικό κάλεσμα – Συλλογικότητα και λύτρωση

Πέρα από τη θεματική της έμφυλης βίας, η δημιουργός επιθυμεί το κοινό να αποχωρήσει με ένα αίσθημα ενότητας:
«Να φύγει ο κόσμος νιώθοντας πως είμαστε μαζί. Ότι μπορούμε να δώσουμε το χέρι και να προχωρήσουμε παρέα».

Το «διήγηΜΑΣ» μετατρέπει την προσωπική εξομολόγηση σε συλλογική εμπειρία και τον πόνο σε κάλεσμα για ελευθερία, αυτοπροσδιορισμό και κοινή πορεία.

Πληροφορίες Παράστασης

Θέατρο Σοφούλη

• Σάββατο 29 Νοεμβρίου – 21:00

• Κυριακή 30 Νοεμβρίου – 20:00