Γράφει η Μαρία Τσιμπογιάννη

Τίτλος: Φτερά και Ερείπια
Συγγραφέας: Sarah J. Maas
Μετάφραση: Έλλη Συλογίδου
Εκδόσεις Ψυχογιός @psichogiosbooks

Η Φέιρα επιστρέφει και η Maas εστιάζει αποκλειστικά στο χαρακτήρα της. Όλα όσα μας παρουσιάζονται είναι μέσα από την δική της οπτική. Ναι είναι η Μεγάλη Αρχόντισσα πια και στήνει τη δική της πλεκτάνη για το καλό του νέου κόσμου που ονειρεύεται. Το Χάιμπερν παραμονεύει και ο πόλεμος είναι προ των πυλών. Η Φέιρα πρέπει να προετοιμάσει με τον Ρις τις υπόλοιπες αυλές μέσα από διαπραγματεύσεις που διαρκούν 350 σελίδες που θα μπορούσαν να έλειπαν. Δυστυχώς το βιβλίο κάνει μεγάλη κοιλιά σε αυτές. Επίσης έχουμε την Νέστα και την Ελάιν όπου η Maas δεν ξέρει τι να κάνει με αυτές τις ηρωίδες και μια μας είναι κρύο μια ζεστή. Θα ήθελα να αναπτυχθούν περισσότερο και όχι να εμφανιστούν έτσι μπαμ στον πόλεμο. Ο Ρις η αλήθεια είναι ότι φάνηκε πως ήταν βούτυρο στο ψωμί της Φέιρα, ήταν σκληρός απέναντι στους άλλους μόνο. Επίσης αυτά τα 500 χρόνια ήταν σα να ήταν χτες ενώ τα 50 χρόνια φάνταζαν πριν μια ώρα. Κάπως εδώ κάτι δεν πήγε τόσο καλά.

Περίμενα τον πόλεμο σε αυτό το βιβλίο πώς και πώς αλλά μου φάνηκε κάπως διεκπεραιωτικός και ασαφής. Ένιωσα πως η Maas δεν είχε τη σκέψη της σε τάξη.

Δεν τρελάθηκα όπως περίμενα, βέβαια παραδέχομαι πως ξέρει να φτιάχνει κόσμους η Maas αλλά κάπου με το περιεχόμενο της πλοκής το χάνει. Μου θύμισε το πρώτο της βιβλίο όπου ξεκίνησε δυναμικά και πάνω εκεί που λες εδώ είμαστε, κάτι αλλάζει στην πλοκή, στη γραφή, κάπου χάνεται η μαγεία που έχει δημιουργηθεί και απλά μένει ένα φανταστικός κόσμος να ονειρεύεσαι χωρίς πρωταγωνιστές.