Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Ο Αλέξανδρος Διαμαντής υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία του Ερρίκου Ε’ του Σαίξπηρ, φέρνοντας στη σκηνή ένα έργο που δεν έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα εδώ και 85 χρόνια. Η παραγωγή αυτή αποτελεί σημαντική στιγμή για το ελληνικό θέατρο, καθώς συνοδεύεται από μια ολοκαίνουργια πλήρη μετάφραση, η οποία θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κάπα.

Η ιστορική αναδρομή

Η μοναδική φορά που το συγκεκριμένο έργο είχε παρουσιαστεί στην ελληνική σκηνή ήταν τον Μάρτιο του 1940, από το Εθνικό Θέατρο, λίγο πριν τη ναζιστική εισβολή. Τότε, η παράσταση λειτούργησε ως μια πράξη εμψύχωσης για τον ελληνικό λαό, αφήνοντας ιστορικό αποτύπωμα.

Το πιο πολεμικό έργο του Σαίξπηρ

Ο Ερρίκος Ε’ θεωρείται, κατά γενική ομολογία, το πιο πολεμικό έργο του Σαίξπηρ. Τοποθετημένο στον Μεσαίωνα, αφηγείται την τολμηρή εκστρατεία του Άγγλου βασιλιά εναντίον της υπερδύναμης Γαλλίας, για μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή. Η ιστορία αναδεικνύει τον παραλογισμό του πολέμου, τη φιλοδοξία της εξουσίας αλλά και την ψυχολογία των λαών που οδηγούνται στη μάχη.

Ένα έργο διαχρονικά επίκαιρο

Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα εξακολουθεί να ταλανίζεται από πολέμους, γενοκτονίες και ασύμμετρες απειλές, η παράσταση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Όπως σημειώνει η δημιουργική ομάδα, το έργο λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι κάθε φορά που «αδελφός στρέφεται εναντίον αδελφού», η Ιστορία επαναλαμβάνεται – από τον Κάιν και τον Άβελ, μέχρι σήμερα.

40 χρόνια Θέατρο Σημείο

Με αυτή την παραγωγή, το Θέατρο Σημείο γιορτάζει τα 40 χρόνια ενεργούς παρουσίας του στον πολιτιστικό χώρο. Η επιλογή του έργου δεν είναι τυχαία: το θέατρο θέλει να εκφράσει ένα ξεκάθαρο πολιτικό και καλλιτεχνικό μήνυμα – κατά της εξουσίας και της βίας, υπέρ της φιλίας, του έρωτα και της αγάπης.

Συμπέρασμα

Η νέα μετάφραση και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Διαμαντή στον Ερρίκο Ε’ του Σαίξπηρ δεν είναι απλώς μια θεατρική πρεμιέρα· είναι μια καλλιτεχνική πράξη με πολιτικό βάρος. Με αφετηρία το παρελθόν, αλλά με βλέμμα στραμμένο στο παρόν, η παράσταση αναδεικνύει τον διαχρονικό χαρακτήρα ενός έργου που εξακολουθεί να συνομιλεί με τις κρίσεις και τις αγωνίες της εποχής μας.