Ο Στέλιος Καλαθάς γεννήθηκε στην Αθήνα και από νωρίς έδειξε την αγάπη του για το θέατρο και την τέχνη της υποκριτικής. Είναι αριστούχος της Δραματικής Σχολής Μ. Τράγκα και απόφοιτος της Σχολής Διοίκησης και Οικονομίας, έχοντας όμως αφιερώσει τη ζωή του στη σκηνή, στη διδασκαλία και στη συνεχή καλλιτεχνική αναζήτηση. Έχει σπουδάσει μουσικό θέατρο, κλασικό τραγούδι, σύγχρονο χορό και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια γύρω από το αρχαίο δράμα και τη δραματοθεραπεία, ενώ εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες υπηρετεί το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έχοντας σκηνοθετήσει, διδάξει και εμπνεύσει πλήθος ανθρώπων. Από το 2005, διδάσκει τη μέθοδο «Συναισθηματική Διαλεκτική», μια βιωματική διαδικασία που συνδέει τη θεατρική πράξη με την προσωπική ανάπτυξη, και έχει βραβευθεί για την προσφορά του στον πολιτισμό από την UNESCO και άλλους σημαντικούς φορείς.

1.Στέλιο, θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τα παιδικά σου χρόνια. Ποιες εικόνες ή εμπειρίες θυμάσαι πιο έντονα και πώς πιστεύεις ότι σε καθόρισαν;

Τα παιδικά μου χρόνια ήτανε μέσα στο παιχνίδι στο γέλιο και στην τέχνη. Οι πρώτες μου εικόνες ήτανε που διοργανώναμε εκεί με τα παιδιά της γειτονιάς μικρές θεατρικές παραστάσεις που στήναμε πάνω σε μία ταράτσα ενός διώροφου σπιτιού, παίζαμε και μετά μαζεύαμε τα χρήματα και βάζαμε και ένα μικρό εισιτήριο και πηγαίναμε και τα τρώγαμε σε παγωτά. Μετά. έγινε όλο αυτό λίγο πιο οργανωμένο. 11 ετών πήγα στην πρώτη θεατρική ομάδα στο δήμο δάφνης που εκεί είχα μία εξαιρετική δασκάλα την Αργυρούλα Κουτίφαρη που μου άνοιξε τις πόρτες για να καταλάβω σε αυτή την παιδική τρυφερή ηλικία τη σημαντικότητα της τέχνης του θεάτρου ε από τότε νομίζω δεν έχω εγκαταλείψει αυτό το ταξίδι

2.Πότε ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι το θέατρο είναι ο δικός σου δρόμος;

Νομίζω απ τα 11 μου. Ενω τα άλλα παιδιά τρέχανε να παίξουνε ποδόσφαιρα και όλα αυτά τα παιχνίδια της εποχής εγώ εβρίσκα καταφύγιο να πηγαίνω στις πρόβες και να παίζουμε παραστάσεις και με αγωνία περίμενα πότε θα είναι το επόμενο έργο και το επόμενο έργο

3.Έχεις μια διπλή βάση σπουδών, και στην υποκριτική και στη διοίκηση-οικονομία. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο πεδία στη ζωή σου;

.Δεν συνδυάζονται είναι η αλήθεια. Τα οικονομικά τα σπούδασα για καθαρά λόγους ανασφάλειας δικής μου, δεν τα αγάπησα ποτέ. Πήρα το πτυχίο και το έχω κάνει κάδρο στο γραφείο μου και η μεγάλη μου αγάπη το πάθος μου είναι το θέατρο και το θέατρο με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο και μου έχει δώσει αυτή την ευλογία να μπορώ μέσα από το θέατρο να βοηθάω κι άλλους ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους 

4.Έχεις περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες στη σκηνή. Τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα ζωντανό και ανυπόμονο κάθε φορά που ανεβαίνεις στο σανίδι;

Για το παρακάτω είμαι εξερευνητής, μου αρέσει να ψάχνω τα πράγματα, μου αρέσει να ανακαλύπτω τα κάτω κείμενα της ζωής, των σχέσεων και αυτή μου λοιπόν η δίψα για εξερεύνηση είναι αυτό το βασικό συστατικό που δεν έχω βαρεθεί τοσα χρόνια το θέατρο και γιατί κάθε παράσταση είναι τελείως άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης, άλλη εποχή, άλλες πληροφορίες οπότε με το θέατρο δεν βαριέσαι, είσαι συνέχεια ξανά από την αρχή

5.Έχεις υπηρετήσει όλα τα είδη θεάτρου, από την αρχαία τραγωδία μέχρι τη σύγχρονη κωμωδία. Υπάρχει κάποιο είδος που αγαπάς περισσότερο ή που νιώθεις πιο κοντά σου;

Νομίζω πιο κοντά νιώθω την κωμωδία. Είχα τη μεγάλη χαρά και τύχη να δουλέψω διπλά σε πολύ σημαντικούς σκηνοθέτες – δασκάλους. Σήμερα είναι ελάχιστοι η σκηνοθέτες που είναι και δάσκαλοι. Η δική μου η γενιά πρόλαβε άλλα μεγέθη. Ερχόταν ας πούμε ο βολανάκης στην πρόβα και δεν κάναμε μονο πρόβα του έργου αλλά μας έφερνε και τόμους ολόκληρους από πίνακες της εποχής του έργου, από την πολιτική ανάλυση που γινότανε και πέρναμε πάρα πολλά στοιχεία. Από όλο αυτό το ταξίδι με αυτούς τους δασκάλους κατάλαβα ότι έχω πολύ έντονη την κωμική φλέβα και νομίζω μου βγαίνει και πιο αβίαστα η κωμωδία και για αυτό βρέθηκα δίπλα σε πολύ μεγάλους έλληνες κωμικούς που δούλεψα. Ήμουν αρκετά χρόνια δίπλα στο Μουστάκα, δίπλα στον Τσιβιλίκα και τους παρατηρούσα τους μελετούσα πως παίζανε και νομίζω αυτό το είδος το αγαπώ λίγο περισσότερο.

6.Εκτός από ηθοποιός, έχεις και μεγάλη πορεία στη σκηνοθεσία. Πώς νιώθεις όταν περνάς από τη σκηνή στη θέση του σκηνοθέτη;

Κοίταξε η θεση του σκηνοθέτη χρόνο με το χρόνο με γοητεύει περισσότερο γιατί έχεις την ευθύνη όλης της παράστασης ενό σαν ηθοποιός έχεις την ευθύνη μόνο του ρόλου σου. Είναι λοιπόν πιο δημιουργικό.

7.Έχεις δημιουργήσει τη μέθοδο «Συναισθηματική Διαλεκτική». Τι σε οδήγησε στη γέννηση αυτής της ιδέας και τι πιστεύεις ότι προσφέρει σε έναν άνθρωπο;

Λοιπόν όλα ξεκίνησαν από ένα φοβερό σεμινάριο στο κέντρο μελέτης αρχαίου δράματος στους δελφούς με τον Ταντάσι Σουζούκι που εκεί μου γεννήθηκε η ιδέα μετά από αυτό το σεμινάριο να δημιουργήσω μία μέθοδο  για τη διαχείριση των συναισθημάτων μέσα από τους ρόλους της ζωής μας, χρησιμοποιώντας όμως τα εργαλεία των ρόλων του θεάτρου επειδή τα πάντα είναι ρόλος, “όλος ο κόσμος μιας σκηνή” λέει ο Σαίξπηρ ήρθα και κούμπωσα λοιπόν αυτούς τους ρόλους της ζωής μας για να μάθουμε να τους διαχειριζόμαστε και να εκφραζόμαστε μέσα από αυτούς χωρίς να χάνουμε το βασικό μας ρόλο που είναι η αλήθεια μας. Eίναι εκατοντάδες οι κοινωνικοί ρόλοι που παίζουμε μες στη ζωή μας και πρέπει να τους παίξουμε σαφώς αλλά καλό είναι να μπορούμε να τακτοποιούμε αυτή την εσωτερική ντουλάπα και να μη χάνουμε τα θέλω μας και τα όνειρά μας. Έτσι λοιπόν σιγά-σιγά πριν 20 χρόνια ξεκίνησα την πρώτη μου ομάδα που έχει εξελιχθεί πάρα πολύ αυτή η μέθοδος και άμεσα στα χρόνια μέσα σε αυτά 20 χρόνια. Πηγαίνω σχεδόν κάθε καλοκαίρι στο εξωτερικό και φέρνω καινούργιες ασκήσεις καινούργιες τεχνικές, είναι μία βιωματική μέθοδος είναι μία χαρούμενη μέθοδος που απευθύνεται σε όλους γιατί πολύ το μπερδεύουν και νομίζουν ότι είναι μόνο για ηθοποιούς, απευθύνεται σε όποιον θέλει να ρίξει λίγο φως στα συναισθήματα του, για όποιον θέλει λίγο να ξανασυνδεθεί με τη χαρά με τη δημιουργία και κυρίως να μάθει να διαχειρίζεται τα συναισθήματα στη ζωή του.

8.Θεωρείς ότι η συναισθηματική νοημοσύνη είναι σήμερα απαραίτητη όχι μόνο στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά και στην καθημερινή μας ζωή;

Είναι πάρα πολύ σημαντική γιατί τα πάντα φιλτράρονται από το συναίσθημα, ακόμα και αυτά που θεωρούμε ότι συμβαίνουνε από τη λογική μας, υπάρχει πάντα κάποιο συναίσθημα που πίσω που το επηρεάζει. Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι ένας εξαιρετικός δείκτης, μάλιστα κάνουμε κάποια τεστάκια με τις ομάδες και βλέπουμε πού βρισκόμαστε, ποια είναι η συναισθηματική μας ηλικία η οποία δεν είναι απαραίτητα σύμφωνη με τη βιολογική μας ηλικία δηλαδή κάποιος μπορεί να είναι 45 χρονών βιολογικά και συναισθηματικά να είναι 15. Είναι πολύτιμες γνώσεις αυτές για κάποιον άνθρωπο γιατί κάνει τη ζωή του πολύ πιο απλή πολύ πιο ουσιαστική και μαθαίνει να αγαπάει τον εαυτό του και μαθαίνει να δουλεύει τον εαυτό του γιατί το λάθος που κάνουμε είναι ότι προσπαθούμε να μας αγαπάνε οι άλλοι συνέχεια και διεκδικούμε και ζητιανεύουμε πολλές φορές την αγάπη τους και δεν έχουμε μπει εμείς στη διαδικασία να βρούμε τους τρόπους να αγαπήσουμε, να σεβαστούμε και να αποδεχτούμε πρώτα εμείς τον εαυτό μας 

9.Έχεις διδάξει και σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Τι σου μένει από την επαφή με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους και κοινά;

Κοίταξε έχει ενδιαφέρον ή ερώτηση σου γιατί πραγματικά σε κάθε πόλη που με φωνάζουνε και πάω είναι τόσο διαφορετική ενέργεια το κλίμα και το ζητούμενο. Κακά τα ψέματα στην αθήνα είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα, στην επαρχία ακόμα οι άνθρωποι είναι λίγο πιο κλειδωμένη, δουλεύουν ακόμα πολύ το τι θα πει ο κόσμος τι θα πουν οι άλλοι είναι κάτι που είναι πολύ έντονο ακόμα δυστυχώς και καλό είναι να μπούνε σε αυτή τη δόνηση που λέει ότι όσο καλός κι αν είσαι πάντα αυτός που είναι να πει κάτι θα βρει να το πει. Οπότε ας είσαι ο εαυτός σου και σε όποιον αρέσουμε γιατί για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε που λέει και η Λίνα Νικολακοπούλου.

10.Έχεις τιμηθεί πολλές φορές για την προσφορά σου στον πολιτισμό. Τι σημαίνουν για σένα αυτές οι διακρίσεις;

Κοίταξε ευχαριστώ πάρα πολύ τους φορείς που μου έχουν δώσει αυτά τα βραβεία, πραγματικά είναι μεγάλη τιμή για μένα αλλά το μεγαλύτερο βραβείο για μένα είναι η αγάπη που έχουνε οι μαθητές μου. Έχω μαθητές 14 χρόνια, 12 χρόνια οπότε καταλαβαίνεις αυτά είναι τα σημαντικά βραβεία για μένα, η εμπιστοσύνη και η αγάπη που παίρνω από τους ανθρώπους που είναι στις ομάδες μου 

11.Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σου που θυμάσαι ως πιο καθοριστική;

Νομίζω θα αδικήσω πολλές στιγμές. Στο θέατρο να σου πω το πρώτο που μου ρθε, στην Επίδαυρο που έπαιξα το θεό Απόλλωνα στην Ορέστια που ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία, αυτό 

12.Πώς ονειρεύεσαι τη συνέχεια; Τι σχέδια έχεις για το μέλλον, τόσο στο θέατρο όσο και στη διδασκαλία;

Θα θέλα πάρα πολύ να μπορέσω να δώσω όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερο αντίδωρο συναισθημάτων στους ανθρώπους για να συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή μας είναι μικρή και αστεία, μία αστραπή λέει ο Καζαντζάκης και οποίος πρόλαβε και να μην χάνονται μέσα σε λαβυρίνθους που χάνουν χρόνο, πολύτιμο χρόνο και χαλάνε τη διάθεσή τους και γεμίζουν τη ζωή τους με βαρίδια και με προβληματισμούς ενώ θα πρεπε να μάθουνε την αφαίρεση να μάθουν να πετάνε τα βαριδία να πετάνε τις υπεραναλύσεις  γιατί η ευτυχία έρχεται μέσα από τα απλά και μέσα από την αφαίρεση

13.Πώς μπορεί κάποιος να έρθει σε επαφή με την συναισθηματική διαλεκτική;

Λοιπόν είναι μία πολύ καλή ευκαιρία αυτή η περίοδος γιατί στις 24 σεπτεμβρίου θα γίνει ένα δωρεάν ανοιχτό μάθημα γνωριμίας για όποιον νεο φίλο θέλει να γνωρίσει από κοντά τη μέθοδο, οπότε μπορεί να πάρει τηλέφωνο να κλείσει  θέση χωρίς καμία υποχρέωση και να ζήσει από κοντά αυτό το μαγικό ταξίδι στην τέχνη του θεάτρου και των συναισθημάτων και μετά να αποφασίσει αν θα τον ενδιαφέρει να συνεχίσει στο πρόγραμμα αυτό.  24 Σεπτεμβρίου λοιπόν στον πολυχώρο συναίσθημα στο μοναστηράκι κλείστε θέση και σας περιμένω 

Επίλογος

Ο Στέλιος Καλαθάς είναι ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στο θέατρο και στη συνεχή αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την τέχνη και τον άνθρωπο. Με έργο που συνδυάζει την καλλιτεχνική δημιουργία και τη διδασκαλία, με πάθος για τη σκηνή και αφοσίωση στη μέθοδο της «Συναισθηματικής Διαλεκτικής», συνεχίζει να εμπνέει και να καθοδηγεί ανθρώπους κάθε ηλικίας. Με τη διαδρομή του αποδεικνύει πως το θέατρο δεν είναι μόνο τέχνη, αλλά και ένας βαθύς δρόμος αυτογνωσίας και επικοινωνίας.

Τιμή μου Στέλιο και σ ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη κουβέντα που είχαμε. Σου εύχομαι πάντα επιτυχίες μέσα από την καρδιά μου