Με μια πορεία που γεφυρώνει την επιστήμη με την τέχνη, η Νίνα Παπαγεωργίου αποτελεί μία από τις πιο πολυσχιδείς νέες παρουσίες στο σύγχρονο θεατρικό και κινηματογραφικό τοπίο. Με σπουδές στη Φαρμακευτική, δίπλωμα υποκριτικής, συνεχή εκπαίδευση σε χορό και φωνή, και πλέον μεταπτυχιακές σπουδές στη Δραματοθεραπεία, η Νίνα ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά καλλιτεχνών που δεν φοβούνται να εξερευνήσουν το βάθος των ανθρώπινων εμπειριών.
Στη σκηνή και στην κάμερα αποδεικνύει πως η αλήθεια ενός ρόλου χτίζεται μέσα από έρευνα, σωματικότητα, συναισθηματική διαθεσιμότητα και βαθιά παρατήρηση.
Με αφορμή τις πρόσφατες θεατρικές και κινηματογραφικές της δουλειές, συναντήσαμε τη Νίνα για μια συζήτηση που αγγίζει τη δημιουργία, την ψυχική υγεία, την εκπαίδευση, αλλά και τις προσωπικές της αναζητήσεις μέσα στην τέχνη.
1. Νίνα, η επαγγελματική σου διαδρομή συνδυάζει Φαρμακευτική και Δραματική Τέχνη. Πότε κατάλαβες ότι το θέατρο και η υποκριτική θα γίνουν ο βασικός δρόμος σου;
Ήξερα από πολύ μικρή ηλικία ότι θα γίνω ηθοποιός και αυτή η γνώση μου έδινε δύναμη κατά το μεγάλωμα μου. Βέβαια όταν γνώρισα τη φαρμακευτική την ερωτεύτηκα εξίσου. Η τέχνη και η επιστήμη μου με ολοκληρώνουν ως άνθρωπο και εύχομαι να έχω πάντα την δυνατότητα να τις υπηρετώ και τις δύο.
2. Αυτή την περίοδο ολοκληρώνεις μεταπτυχιακό στη Δραματοθεραπεία. Πώς έχει επηρεάσει η συγκεκριμένη εκπαίδευση την καλλιτεχνική και προσωπική σου ματιά;
Η Δραματοθεραπεία μου έδωσε κλειδιά για περισσότερη εμβάθυνση στην ψυχολογία των χαρακτήρων που υποδύομαι, τρόπους να καταλάβω γιατί σκέφτεται ή πράττει με αυτό τον τρόπο. Βλέπω πιο σφαιρικά και κατανοώ πώς το βίωμα, το σώμα και το φαντασιακό συναντιούνται.
3. Έχεις παρακολουθήσει πλήθος μαθημάτων υποκριτικής, χορού και φωνής. Πώς λειτουργεί για σένα αυτή η πολυεπίπεδη εκπαίδευση στη σκηνική σου παρουσία;
Στη σκηνή δεν ανεβαίνει ο νους και οι λέξεις μόνο, αλλά ολόκληρο το σώμα, όλα του τα συστήματα. Η υποκριτική μπορούμε να πούμε δίνει το πλαίσιο, η κίνηση τον ρυθμό και την ενέργεια και η φωνή την ψυχή. Είναι πολύ σημαντικό ένας ηθοποιός να δουλεύει σε ολιστικό επίπεδο, όλα τα όργανα που συμβάλουν στην ενσάρκωση ενός χαρακτήρα.
4. Στη μουσική έχεις δουλέψει με πολλούς coaches. Με ποιον τρόπο η φωνητική προετοιμασία επηρεάζει τον τρόπο που προσεγγίζεις έναν ρόλο;
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοναδική φωνή, έτσι και οι χαρακτήρες στο θέατρο και το σινεμά. Μέσω της “ανακάλυψης” της φωνής του εκάστοτε χαρακτήρα μπορείς να ξεκλειδώσεις και άλλα στοιχεία του και να τον πλάσεις με ακρίβεια και αλήθεια.
5. Η σχέση σου με τον χορό είναι μακροχρόνια και πολυσυλλεκτική. Πώς σε βοηθά η κινησιολογία και η κίνηση στη δημιουργία ενός χαρακτήρα;
Βασικά, η σχέση μου με τον χορό ξεκίνησε σε μεγάλη ηλικία, λίγο πριν εισαχθώ στη δραματική σχολή. Αν και από μικρή ήμουν ένα παιδί που δεν περπατούσε, χόρευε. Ξεκίνησα μαθήματα χορού με σκοπό να αποκτήσω επαφή με το σώμα μου και να καλλιεργήσω την κίνησή μου, επειδή αναγνώριζα τη σημαντικότητα αυτού στην τέχνη της υποκριτικής. Το σώμα έχει μνήμη και ο κάθε χαρακτήρας αποκτά την σωματικότητά του βάσει αυτής της μνήμης.
6. Έχεις συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις πολύ διαφορετικού ύφους – από παιδικό θέατρο μέχρι performance. Τι σου αρέσει περισσότερο στη θεατρική διαδικασία;
Η πρόβα, ξεκάθαρα. Επειδή μπορείς να πειραματιστείς, να αποτύχεις και να αποτύχεις ξανά και αυτό είναι εντάξει — είναι κομμάτι της διαδικασίας. Στην πραγματική ζωή αυτό δεν μπορώ να το διαχειριστώ, αλλά στις πρόβες είναι «προαπαιτούμενη» η αποτυχία για να μπορέσεις να βρεις τον καταλληλότερο δρόμο.
7. Το 2025 συμμετέχεις και σε projects όπου έχεις συνυπογράψει τη σκηνική σύλληψη. Πώς είναι να βρίσκεσαι και πίσω από τη δημιουργική διαδικασία;
Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει πολύ η σκηνοθεσία. Έχω κάνει κάποιες απόπειρες, όπως στην performance που παρουσιάσαμε με την Ρ. Στρουμπούλη τον περασμένο Γενάρη, αλλά είναι μια μεγάλη ευθύνη που δε μπορώ να την σηκώσω τώρα. Είναι μια δύσκολη και ταυτόχρονα μαγική διαδικασία και στο μέλλον θα ήθελα πολύ να καλλιεργήσω κι αυτή τη δεξιότητα. Προς το παρόν μένω στην υποκριτική και το γράψιμο.
8. Στον κινηματογράφο έχεις ήδη αρκετές συμμετοχές, πολλές μάλιστα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τι σε ελκύει στο σινεμά σε σχέση με το θέατρο;
Το ότι τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί από την κάμερα. Καταγράφει την παραμικρή σκέψη πριν καν προλάβεις να την διατυπώσεις. Είναι συγκλονιστικό πόσο λεπτομερής και άμεσος είναι ο κινηματογράφος.
9. Σε βλέπουμε συχνά να δουλεύεις σε μικρού μήκους ταινίες που αγγίζουν ζητήματα ψυχικής υγείας. Είναι κάτι που αναζητάς συνειδητά στη δουλειά σου;
Είναι κάτι που με απασχολεί γενικότερα, όχι μόνο στη δουλειά μου. Η ψυχική υγεία είναι ακόμα από τα σκληρότερα ταμπού και η παντελής έλλειψη ενημέρωσης και εκπαίδευσης από την κοινότητα δεν βοηθάει καθόλου στο να σπάσει το ταμπού. Τα άτομα που ζουν με το βάρος κάποιας ψυχικής διαταραχής είναι πολύ βασανισμένες και πονεμένες οντότητες και δυστυχώς δεν υπάρχει καθόλου ορατότητα για αυτούς τους ανθρώπους.
Η τέχνη οφείλει να δίνει φωνή σε όλες τις υπάρξεις. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε και με το “Ψ – a story about Mental Health”, να δείξουμε πως είναι να ζεις στο σκοτάδι… και σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με τα στερεότυπα της κοινωνίας. Να θυμόμαστε πως τέτοια άτομα είναι συνήθως θύματα και χρειάζονται φροντίδα και αγάπη.
10. Έχεις εμπειρία και ως animateur και στο θεατρικό παιχνίδι με παιδιά και ενήλικες. Τι σε γοητεύει σε αυτή τη μορφή καθοδήγησης;
Η αλήθεια είναι ότι η εργασία μου ως animateur είναι από τις πιο ωραίες εμπειρίες που έχω. Τα παιδιά είναι τόσο αφοπλιστικά αληθινά και αυθεντικά. Δεν μπορείς να τους κρυφτείς και είναι κι οι πιο αυστηροί κριτές. Παίρνω τόση ενέργεια από αυτά, γίνομαι και εγώ παιδί πάλι. Όσον αφορά τους ενήλικες, μπορώ να πω ότι είναι πεδίο μελέτης — και αυτό με εξιτάρει.
11. Στις δεξιότητές σου περιλαμβάνονται yoga, pilates, creative writing, ακόμη και φωτογραφία. Πόσο σημαντικό θεωρείς να καλλιεργεί ένας ηθοποιός πολλαπλά μέσα έκφρασης;
Δεν ξέρω αν είναι σημαντικό ή απαραίτητο, όμως είναι σίγουρα αναπόφευκτο. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν καλλιτέχνη που να αρκείται σε ένα μέσο έκφρασης. Νομίζω είναι γραμμένο στο DNA μας να είμαστε πολύπλευροι.
12. Με τόση εκπαίδευση, πρόβες και projects, πώς διατηρείς ισορροπία στην καθημερινότητά σου;
Με βοηθάει πολύ η ψυχοθεραπεία που κάνω από έφηβη. Είναι η καλύτερη επένδυση που έχω κάνει για τον εαυτό μου.
13. Υπάρχει κάποιος ρόλος – θεατρικός ή κινηματογραφικός – που ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις στο μέλλον;
Την Υβόννη από τους «Τρομερούς Γονείς» του Jean Cocteau. Την έχει υποδυθεί και η μαμά μου με μεγάλη επιτυχία και θέλω να έρθει και η δική μου σειρά στο μέλλον.
14. Ποια είναι η μεγαλύτερη καλλιτεχνική πρόκληση που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα;
Ίσως η παράσταση που πρωταγωνιστώ αυτή τη στιγμή, ΔΟΥΛΕΙΑ σε σκηνοθεσία & μετάφραση του Μενέλαος Καραντζάς στο Studio Μαυρομιχάλη. Περίπλοκος και εύθραυστος ρόλος, με πολλές ψυχικές διακυμάνσεις. Η «Τζέιν» είναι μια πρόκληση για μένα, από άποψη δυσκολίας κειμένου/χαρακτήρα σε αναλογία με τη μικρή εμπειρία μου.
15. Ποιο είναι το επόμενο βήμα σου; Τι να περιμένουμε από εσένα την επόμενη χρονιά;
Για την επόμενη χρονιά ετοιμάζουμε ήδη μια θεατρική παράσταση, Δάκρυα Ποτάμι σε κείμενο της Σοφία Γουργουλιάννη και σκηνοθεσία της Σοφέλπη Στάικου, εμπνευσμένη από το δυστύχημα των Τεμπών — ξεκινάμε τον Φλεβάρη στο Bios. Επίσης, αναμένεται να κυκλοφορήσει μια μικρού μήκους ταινία που πρωταγωνιστώ, Nothingness, σε σκηνοθεσία του Βασίλης Γεωργίου. Και ευελπιστώ να εκδώσω και τη δεύτερη ποιητική συλλογή μου.
Η Νίνα Παπαγεωργίου ανήκει στους καλλιτέχνες που εξελίσσονται αδιάκοπα — όχι για να αποδείξουν κάτι, αλλά γιατί η ίδια η διαδικασία της ανακάλυψης είναι βαθιά υπαρξιακή ανάγκη.
Η δουλειά της χαρακτηρίζεται από λεπτότητα, πειθαρχία και ειλικρίνεια, στοιχεία που αντανακλώνται τόσο στις ερμηνείες της όσο και στη στάση της απέναντι στην τέχνη. Με νέες παραστάσεις, κινηματογραφικά projects και τη δεύτερη ποιητική της συλλογή στον ορίζοντα, είναι σαφές πως η Νίνα βρίσκεται σε μια δημιουργική περίοδο γεμάτη προοπτικές.
Αν κάτι μένει από αυτή τη συνέντευξη, είναι πως η τέχνη για εκείνη δεν είναι επάγγελμα — είναι τρόπος ζωής. Και γι’ αυτό μάλλον έχει πολλά ακόμη να μας πει.
Νίνα σ ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα που είχαμε
