Ένας από τους πιό μεγάλους εν ζωή Έλληνες Ποιητές, Ο ΜΙΧΑΛΗΣ. Δ. ΘΕΟΔΟΣΑΚΗΣ ξεκίνησε τον τρίτο τόμο της εποποιίας “ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ”. Η ποίηση του είναι κατανοητή και μεγαλόπνοη.
Βιογραφικό
Ο ΜΙΧΑΛΗΣ. Δ. ΘΕΟΔΟΣΑΚΗΣ γεννήθηκε στα Χανιά το 1956, εργαζόταν σαν Αρχιτέκτονας μέχρι πρόσφατα στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ανατολικής Αττικής και έχει γράψει 20 βιβλία, με ποίηση και πεζά. Για το έργο του έχει μιλήσει θερμά ο Γιάννης Κουτσοχέρας, τέως υποψήφιος Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας και άλλοι λογοτέχνες. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, την περίοδο 1999-2000. Έργα του:“ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ”, “Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΝΗΛΙΑΣ”, “ΕΡΡΙΕΤΤΑ”, “ΦΤΑΣΕ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ”, “ΑΓΑΠΩ ΚΑΛΑΘΕΝΕΣ ΑΓΑΠΩ ΚΙΣΣΑΜΟ”
Εισαγωγή “ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ“, Σελίδα 7:
Ω αρετή πολύμοχθη, ,με την ουράνια χάρη,
φέγγγεις αρχόντισσα, τρανή, κρατώντας το λυχνάρι,
της προκοπής του Έλληνα, της μοίρας που λέει τράβα,
πέρα απ‘ το θάνατο μακρυά, στη φλογερή τη λάβα,
στον νου που καρποφόρησε, σαν παραδείσιος σπόρος,
στον νου που ακτινοβόλησε, θεός φτερουγοφόρος!…
Κι η κορωνίδα σου αρκετή, θα είναι η φιλότης,
δίπλα στη φρόνηση βλαστός, αθάνατος ιππότης,
για να αγναντεύει στις κορφές, τα ουράνια παλάτια,
και τις λαχτάρες της καρδιάς, και της ψυχής τα πλάτια,
για μιαν Ελλάδα αθάνατη, σ’ όλης της γης τους τόπους,
που θα εμπνέει προμηθεϊκά, πρωτόπλαστους ανθρώπους…
Μα αν έρθουν χρόνια δίσεκτα, και πέσουν μύρια κάστρα,
αν έρθει ζήση ξωτικιά, ζήση αναγελάστρα,
αν δάσκαλος κομπιούτορας, παιδί ποτίζει αφιόνι
μολεύοντας, χτυπώντας το με σφύρα και μ’ αμόνι,
ο δρόμος των ελπίδων μας, της αρετής ο δρόμος,
θα’ ναι η κατάψηλη κορφή, που θ’ αναπνέει ο Νόμος!
Στρογγυλοφέγγαρη αρετή, με τ’ αργυρά σου χέρια,
πως λαχταρίζεις α’ τη γης, των ημίθεων τα’ αστέρια,
του Αχχιλέα στόλισμα, του Οδυσσέα καμάρι,
μα τα δεσμά επικίνδυνα, σαν του Ερμία τα βάρη,
που γι’ αρετή τον σταύρωσαν να τραγουδούν οι αιώνες,
με το τραγούδι των πουλιών, σ’ αγνούς περιστεριώνες…
Ω αρετή τετράψυλη, λογιάζεσαι τη νίκη,
τρέμουνε βάρβαροι λαοί τρέμουν κιοτήδες λύκοι,
ο κόσμος ένα γίνεται, πρωτάστραφτο Βασίλειο,
καθώς τώρα θα πίνουνε, τον διαμαντόσταλο ήλιο,
καθώς του Μεγαλέξανδρου, το ολόγλαυκο το βλέμμα,
ακράνοιχτο σφηνώνεται, στων Πόθων μας το αίμα!…..
