ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕΡΓΚΕΪ ΠΑΡΑΤΖΑΝΟΦ
15-21 ΜΑΪΟΥ
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ
ΑΤΗΕΝΕΕ ART CINEMA
“ΤΟ ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΦΙΛ ΣΤΕΚΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΛΑΤΡΕΙΑ”
«Στο ναό του κινηματογράφου
υπάρχουν εικόνες, φως και πραγματικότητα.
Ο Σεργκέι Παρατζάνoφ ήταν ο άρχοντας αυτού του ναού»
-Ζαν-Λικ Γκοντάρ
«Στην πραγματικότητα
είναι ένας πληθωρικός πριμιτίφ,
που εντυπωσιάζεται
απ’ το ετερόκλητο φολκλόρ
και προσπαθεί όπως όπως
να βάλει τάξη στην εγγενή του ακαταστασία και πολυσημία»
-Βασίλης Ραφαηλίδης
«ΑΣΙΚ ΚΕΡΙΜΠ, Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΣΙΚΗΣ»
ΠΕΜΠΤΗ 15/5 έως ΚΥΡΙΑΚΗ 18/5 στις 20:45
«ANDRIESH»
ΔΕΥΤΕΡΑ 19/5, ΤΡΙΤΗ 20/5, ΤΕΤΑΡΤΗ 21/5 στις 20:45
«ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΞΕΧΑΣΜΈΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ»
ΠΕΜΠΤΗ 15/5, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16/5 στις 22:30
«ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ»
ΣΑΒΒΑΤΟ 17/5, ΚΥΡΙΑΚΗ 18/5 στις 22:30
«Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΣΟΥΡΑΜΙ»
ΔΕΥΤΕΡΑ 19/5, ΤΡΙΤΗ 20/5, ΤΕΤΑΡΤΗ 21/5 στις 22:30
————————————————————————————————————————————–
“ANDRIESH“ η παρθενική ταινία του SERGEI PARAJANOV
σε διανομή NEW STAR ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 70 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
ΕΝΑ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΨΥΧΗΣ
Στη μεγάλη οθόνη ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: «ANDRIESH» , του ποιητή των εικόνων SERGEI PARAJANOV
Μετά τα: «Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΣΟΥΡΑΜΙ» «ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ»,
& το «ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ»&«Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΣΙΚΗΣ»
Μια ταινία για τη δύναμη της θέλησης, της αλληλοβοήθειας, της θυσίας και
της ατέρμονης μάχης του καλού εναντίον του κακού.
«Η τέχνη του Παρατζάνωφ είναι η τέχνη του ουσιαστικού, του πάντα και του πάντοτε, για αυτό παραμένει αθάνατη και δυνατή, μέσα στον χρόνο, σκορπίζοντας πάντα δυνατές και πανανθρώπινες συγκινήσεις.»Lifo
«Ο Σεργκέι Παρατζάνοφ, που θεωρείται ένας από τους πιο καινοτόμους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου, διακρίθηκε για την προθυμία και την ικανότητά του να συνδυάζει ευρωπαϊκές και μεσανατολικές παραδόσεις, παραμύθια και δημοτική τέχνη.» WilliamGourlay, NewLinesMagazine
«Η προσέγγισή του ήταν περιεκτική, εμπνευσμένη από πολλές επιρροές. Ο διαχρονικός κινηματογράφος του Parajanov ξεχώριζε περήφανα ανεξαρτήτως χρόνου και συνόρων.» UCLA Film&TelevisionArchive
Ελληνικό Trailer New Star
https://www.youtube.com/watch?v=VJmWShu5bQE&ab_channel=VelissariosKossivakis
“ΑΣΙΚ ΚΕΡΙΜΠ, Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΣΙΚΗΣ” – 1988
ΜΙΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
«Στο ναό του κινηματογράφου υπάρχουν εικόνες, φως και πραγματικότητα.
Ο Σεργκέι Παρατζάνωφ ήταν ο άρχοντας αυτού του ναού». Ζαν-ΛυκΓκοντάρ
«Εφηύρε το δικό του κινηματογραφικό στυλ, φορτισμένο με σουρεαλιστικούς συμβολισμούς, επικό και λυρικό ταυτόχρονα, συγκροτείται από την ελευθερία της ποίησης,
την αυθαιρεσία του μυστικισμού, την εκστατικότητα του συναισθήματος.» Χριστιάνα Στυλιανού, OLAFAQ
Η ποίηση του Παρατζάνοφ δε χωράει αποκωδικοποίηση και ερμηνείες, πέρα από εκείνες που η ίδια, αβίαστα και απλόχερα, χαρίζει στους κοινωνούς του θεάματος.»
ΣΥΝΟΨΗ:
Ένας όμορφος λαϊκός οργανοπαίκτης-ποιητής θέλει να παντρευτεί την αγαπημένη του, αλλά ο πατέρας της αντιτίθεται λόγω της κοινωνικής του θέσης, καθώς περιμένει πλούσιες προτάσεις για την κόρη του. Εκείνη ορκίζεται να τον περιμένει για χίλιες μέρες και νύχτες μέχρι να επιστρέψει με αρκετά χρήματα ώστε να πείσει τον πατέρα της. Στο ταξίδι για την αναζήτηση πλούτου συναντά πολλές δυσκολίες, αλλά με τη βοήθεια ενός καβαλάρη, δεν θα επιστρέψει με άδεια χέρια.
Μια ταινία για τη δύναμη της αγάπης, της θέλησης και της αλληλοβοήθειας, σε ένα πλούσιο λαογραφικό ταξίδι με αφορμή τον μύθο του Ασίκ, και συνάμα εμπνευσμένη από τα ταλαιπωρημένα χρόνια του σκηνοθέτη στην εξορία.
TRAILER
https://www.youtube.com/watch?v=xSJ8-gSwHG8
TRAILER
https://www.youtube.com/watch?v=xSJ8-gSwHG8
IMDB
https://www.imdb.com/title/tt0094681/?ref_=nm_flmg_job_1_cred_t_3
—————————————————————————————————–
«ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ» – 1965
«Ξέρεις ποιό είναι τὸ συναρπαστικὸ μὲ τὸν Σεργκιόζα; Ὁ ἀσυμβίβαστος χαρακτήρας του. Ὅσα σκεφτεῖ τὰ πραγματοποιεῖ· δὲν χάνονται στὴν πορεία, ἔχει μιὰ ψυχικὴ ἰσορροπία παιδιοῦ.
Εἶναι σίγουρος γιὰ τὸ ποῦ βαδίζει καὶ γιὰ τὸ ποῦ θὰ τὸν βγάλει ὁ δρόμος ποὺ ἀκολουθεῖ. Κανεὶς δὲν τὸ πέτυχε στὴν πατρίδα μου αὐτό». – Ἀντρέι Ταρκόφσκυ
“Είναι μια από τις πιο ασυνήθιστες ταινίες που έχω δει, ένα μπαράζ εικόνων, μουσικής και θορύβων, γυρισμένη με μια τόσο ενεργή κάμερα που σχεδόν χρειαζόμαστε ζώνες ασφαλείας.
Tο “Shadows of Forgotten Ancestors” είναι ένας θησαυρός, ένα αποθετήριο κοστουμιών, μασκών, δεισιδαιμονιών
και πεποιθήσεων, εθίμων ερωτοτροπίας και τα βάσανα μιας σύντομης ζωής με πάρα πολλή δουλειά.»
– Roger Ebert
ΣΥΝΟΨΗ
Κάπου στα Καρπάθια, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Ιβάν ερωτεύεται τη Μαρίτσκα, κόρη του δολοφόνου του πατέρα του. Όμως η «βέβηλη» αγάπη τους δεν μπορεί παρά να έχει ένα και μοναδικό τίμημα, τον θάνατο.
Κουβαλώντας στους ώμους την τραγωδία τους, ο Ιβάν περιπλανιέται και καταλήγει σε ένα άλλο ταίρι, την Παλάγκνα, την οποία παντρεύεται χωρίς όμως να ξεχάσει στιγμή την παλιά του αγάπη.
IMDB
https://www.imdb.com/title/tt0058642/?ref_=ttawd_ov
FLICKR
https://www.flickr.com/photos/155666086@N07/albums/72177720317228265
TRAILER
https://www.youtube.com/watch?v=V_YKvL03w_U&ab_channel=MakingWaves
—————————————————————————————————————
«ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ» – 1969
Νεωτεριστικά παραδοσιακό και χριστιανικά παγανιστικό.
Ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο, από έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της 7ης Τέχνης
ΣΥΝΟΨΗ
Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή και το έργο του Αρμένιου ποιητή Αρουθίν Σαγιαντίν.
«Η πίστη μου είναι δυνατή σαν το γρανίτη». Είναι στίχοι του Αρμένη ποιητή Αρούθιν Σαγιαντίν (1712-1795), γνωστού με το παρατσούκλι Σάγιατ Νόβα, που σημαίνει «ο βασιλιάς του τραγουδιού». Όπως όλοι οι μεγάλοι ποιητές, ο Σαγιαντίν ήταν ένας βασιλιάς χωρίς βασίλειο, κι όπως όλοι οι Αρμένιοι, ένας άνθρωπος ξεχασμένος πάνω στο Αραράτ απ’ την εποχή του Νώε.
Μια σειρά από συμβολικές εικόνες, που αφορούν την αρμενική κληρονομιά – που ήταν άλλωστε και η κληρονομιά του ίδιου του σκηνοθέτη.
Ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του κινηματογράφου, το «Το χρώμα των ροδιών» του Σεργκέι Παρατζάνοφ, μια βιογραφία του Αρμένιου τροβαδούρου Σαγιάτ Νόβα (Βασιλιάς του Τραγουδιού) αποκαλύπτει τη ζωή του ποιητή περισσότερο μέσα από την ποίησή του παρά μια συμβατική αφήγηση σημαντικών γεγονότων στη ζωή του Σαγιάτ Νόβα. Βλέπουμε τον ποιητή να μεγαλώνει, να ερωτεύεται, να μπαίνει σε ένα μοναστήρι και να πεθαίνει, αλλά αυτά τα περιστατικά απεικονίζονται στο πλαίσιο των εικόνων από τη φαντασία του Σεργκέι Παρατζανοφ και των ποιημάτων του Σαγιάτ Νόβα, ποιήματα που βλέπονται και ακούγονται σπάνια. Ο Sofiko Chiaureli ερμηνεύει 5 ρόλους, άνδρες και γυναίκες, και ο Sergei Parajanov γράφει, σκηνοθετεί, μοντάζ, χορογραφεί, δουλεύει σε κοστούμια, σχέδιο και διακόσμηση και σχεδόν κάθε πτυχή αυτού του μοναδικού έργου που χαιρετίστηκε ως επαναστατικό από τον Mikhail Vartanov.
Parajanov’s Visual Masterpiece: “The Color of Pomegranates”
https://www.youtube.com/watch?v=v83F0WgRH8s&ab_channel=WorldCinema
——————————————————————————————————————————————–
«Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΣΟΥΡΑΜΙ» – 1985
Μία ταινία για τη συνείδηση του λαού, μέσα από τις παραδόσεις, την τέχνη, τα ήθη και τα έθιμα,
για τις απαραίτητες θυσίες προκειμένου να κινηθούν οι τροχοί της Ιστορίας.
«Στην πραγματικότητα (…) είναι ένας πληθωρικός πριμιτίφ, που εντυπωσιάζεται απ’ το ετερόκλητο φολκλόρ και προσπαθεί όπως όπως να βάλει τάξη στην εγγενή του ακαταστασία και πολυσημία». Βασίλης Ραφαηλίδης
Ο Παρατζάνοφ καταργεί κάθε είδους χρονικότητα. Δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον και όλα μοιάζουν να κινούνται εκτός χρόνου.
«Μοναχικός ποιητής και ευαίσθητος πολίτης όλου του κόσμου, δημιουργός υπέρτατων εικόνων, όπου ο θεατής συναντά τη παράδοση και τον μοντερνισμό σε άρρηκτη σχέση.
Στο έργο του Παρατζάνωφ αποτυπώνεται η αναζήτηση στις σκιές των προγόνων, το δάκρυ του αποχαιρετισμού,
το πάντρεμα της ποίησης και των φορμαλιστικών προτάσεων, μοιράζοντας πάντα δυνατές και πανανθρώπινες συγκινήσεις.» – Γιώργος Ρούσσος
Η ποίηση του Παρατζάνοφ στηρίζεται στην απόλυτη δύναμη της εικόνας.
ΣΥΝΟΨΗ
Ένα ζωγραφικό κινηματογραφικό ποίημα αφιερωμένο στη μνήμη των Γεωργιανών πολεμιστών όλων των εποχών μέσα από θρύλους και δοξασίες της περιοχής που συνθέτουν μια μαγική ατμόσφαιρα.
Ένας Γεωργιανός θρύλος σχετικά με την αδυναμία ενός ηγεμόνα να χτίσει το κάστρο των ονείρων του. Κάθε φορά που το ξεκινούσαν, αυτό κατέρρεε.
Μέχρι που μία μάντισσα του είπε πως για να στεριώσει το κάστρο πρέπει να χτίσουν μέσα του έναν έφηβο.
TRAILER
https://www.youtube.com/watch?v=KHoKGUe45jI
FLICKR
https://www.flickr.com/photos/155666086@N07/albums/72177720319234189
IMDB
https://www.imdb.com/title/tt0087606/
——————————————————————————————————————-
ΣΕΡΓΚΕΪ ΠΑΡΑΤΖΑΝΟΦ – Ένας παροξυσμικός λυρισμός
ΠΗΓΗ: http://www.cinephilia.gr/index.php/prosopa/kosmos/2256-sergei-paradjanov
Ένα πρόσωπο θρύλος για την κινηματογραφία της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, ο
Αρμένιος σκηνοθέτης Σεργκέι Παρατζανώφ (Sergei Paradjanov) είναι γνωστός στη Δύση ως
ένας από τους ανανεωτές του σοβιετικού σινεμά της δεκαετίας του 60.
Έχοντας διανύσει ένα βίο ταραχώδη, με φυλακίσεις και εξορίες γύρισε τις ταινίες του σε
άτακτα χρονικά διαστήματα και σε απόσταση τη μια από την άλλη. Στα διαλείμματα της
σύντομης κινηματογραφικής του καριέρας ασχολήθηκε με τα εικαστικά.
Το κινηματογραφικό του έργο, επικό και λυρικό ταυτόχρονα, συγκροτείται από την
ελευθερία της ποίησης, την αυθαιρεσία του μυστικισμού, την εκσταστικότητα του
συναισθήματος. Η γοητεία των εικόνων του έχει τη προέλευση της στην ισχυρή παρουσία
της παράδοσης (τόσο εικαστικής όσο και αφηγηματικής) της Αρμενίας στις ταινίες του:
λαϊκοί θρύλοι και εικόνες της λαϊκής παράδοσης αποτελούν το βασικό άξονα των ταινιών
του.
Ο Σεργκέι Παρατζάνωφ είχε αρμενική καταγωγή και γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1924
στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Οι αρχικές του φιλοδοξίες ήταν να γίνει
τραγουδιστής και με αυτό τον σκοπό πήρε μαθήματα στο Ωδείο της Τιφλίδας από το 1942
έως το 1945.
Πολύ γρήγορα όμως το ενδιαφέρον του μετατοπίστηκε στον κινηματογράφο. Ενεγράφη στο
Κινηματογραφικό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας με δασκάλους του, τους Lev
Kuleshov και Alexander Dovzhenko, από το οποίο απεφοίτησε το 1951.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων δέκα χρόνων θα κάνει μια σειρά ταινιών με διάλογους
στην ουκρανική διάλεκτο βασισμένες στη παράδοση του κοινωνικού ρεαλισμού. Παρ’ όλα
αυτά όμως είναι εμφανής η διάθεσή του να ξεφύγει απ’ τα στερεότυπα. Πράγματι, από το
1964, εγκαταλείπει αυτό το στυλ, και ακολουθεί την ανάγκη του για ένα πιο «δυναμικό»
σινεμά, που να υπακούει στην κίνηση της κάμερας, στα έντονα χρώματα και αναζητά τις
παραδοσιακές ρίζες της Αρμενικής κουλτούρας.[…]
