Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Ο «Μαγεμένος Βοσκός» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη επιστρέφει στη θεατρική σκηνή, αυτή τη φορά στο bijoux de kant HOOD art space, για τέσσερις μοναδικές και συλλεκτικές παραστάσεις. Ο Γιάννης Σκουρλέτης υπογράφει μια σύγχρονη δραματουργική προσέγγιση, που συνδυάζει το λυρικό στοιχείο με την προφορική παράδοση, επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα από τα πιο αγαπημένα δραματικά ειδύλλια της νεοελληνικής γραμματείας.

Η επιτυχημένη πρεμιέρα στη Σάμο και η συνέχεια στην Αθήνα

Η ανανεωμένη παράσταση έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Αρχαίο Θέατρο Σάμου, στις 30 και 31 Αυγούστου 2025, στο πλαίσιο του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός». Η υποδοχή του κοινού υπήρξε θερμή, με την παράσταση να ξεχωρίζει για την ποιητική της ατμόσφαιρα και τη δημιουργική της σύνδεση με το φυσικό τοπίο του αρχαίου θεάτρου.

Η μεταφορά της στην Αθήνα διατηρεί αυτό το αίσθημα διαχρονικότητας, σε έναν χώρο που ευνοεί την πειραματική γραφή και την αισθητική της bijoux de kant.

 Ένα έργο που συνδυάζει μύθο, τελετουργία και ανθρώπινο συναίσθημα

Το κείμενο του Περεσιάδη παραμένει ένα από τα πιο τρυφερά και ταυτόχρονα σκοτεινά δείγματα του είδους του. Η νέα σκηνοθετική ανάγνωση φωτίζει ξανά:

• την αγάπη, ως δύναμη που ξεπερνά χρόνο και λογική,

• την απώλεια, ως πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας,

• το θαύμα, ως υλικό της λαϊκής αφήγησης,

• τη μαγεία της φύσης, που γίνεται ζωντανός συνομιλητής των ηρώων.

Η παράσταση λειτουργεί σαν μια τελετουργική κατάδυση σε έναν κόσμο όπου το στοιχείο του φανταστικού συνυπάρχει αρμονικά με τις καθημερινές ανθρώπινες επιθυμίες. Μουσικά μοτίβα, γκροτέσκ μεταμορφώσεις και λαϊκοί ήχοι υφαίνουν έναν αισθητικό καμβά που αναδεικνύει την καταλυτική ένταση του έρωτα — έναν έρωτα ικανό να επανεφεύρει τη σύγχρονη συναισθηματική μας ταυτότητα.

Μια σύγχρονη ανάγνωση ενός κλασικού κειμένου

Ο Γιάννης Σκουρλέτης και η ομάδα bijoux de kant προσεγγίζουν το έργο με σεβασμό, αλλά και με δημιουργικές τομές που φέρνουν τον «Μαγεμένο Βοσκό» στο σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που:

• συνομιλεί με τη λαϊκή παράδοση χωρίς να την αναπαριστά απλώς,

• διερευνά τη σχέση μνήμης και παρόντος,

• μετατρέπει το ειδύλλιο σε ζωντανό, τελετουργικό θέαμα,

• αναδεικνύει τη φύση ως κεντρικό δραματουργικό πρόσωπο.

Η παράσταση επιχειρεί να φέρει το κοινό σε επαφή με ένα χαμένο κομμάτι της συλλογικής μας ταυτότητας, μέσα από μια αισθητική που κινείται ανάμεσα στο ποιητικό, το φαντασιακό και το γήινο.