Από το 2013, το Spoiler Alert έχει καταφέρει να καθιερωθεί ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπημένα εγχειρήματα της ελληνικής ποπ κουλτούρας. Με άρθρα, εκπομπές και βίντεο που ισορροπούν ανάμεσα στην ανάλυση και το χιούμορ, η ομάδα κατάφερε να δημιουργήσει μια γέφυρα ανάμεσα στους φανατικούς των σειρών, των κόμικς και του κινηματογράφου — και σε όσους απλώς αγαπούν τις ιστορίες που καθρεφτίζουν την κοινωνία μας.
Μιλήσαμε με τα μέλη του Spoiler Alert, τον Γιώργο Βορριά και τον Θάνο Αρμάγο για το πώς γεννήθηκε το project, πώς εξελίσσεται το ελληνικό κοινό των media, και τι σημαίνει τελικά να κάνεις δημιουργικό περιεχόμενο σε μια χώρα που μαθαίνει να παίρνει την ποπ κουλτούρα στα σοβαρά.
- Η αρχή
– Πώς ξεκίνησε το Spoiler Alert; Ήταν μια αυθόρμητη ιδέα μεταξύ φίλων ή ένα συνειδητό βήμα προς μια νέα μορφή πολιτιστικής δημοσιογραφίας;
Γ.Β: Ξεκάθαρα το πρώτο. Προσωπικά πάντα μου άρεσε η ενασχόληση με τη δημιουργία βίντεο και κυρίως η διαδικασία του μοντάζ και μεχρι τότε, πέρα από ορισμένα φοιτητικά βιντεάκια, ό,τι ειχα φτιάξει ήταν στο πλαίσιο παρέας και “εσωτερικής κατανάλωσης”. Το YouTube ήταν μια πλατφόρμα που τότε άρχισε να γνωρίζει μεγάλη άνθιση και στην Ελλάδα και μου άρεσε σαν σκέψη να δημιουργώ περιεχόμενο που θα ήταν πλέον δημόσιο και θα μπορούσα να το “μοιραστώ με αγνώστους” πλέον. Αλλά δεν ήμουν σίγουρος για τη θεματική να ειμαι ειλικρινής. Ένας φίλος παρατήρησε ότι δεν υπήρχε ακόμα στην Ελλάδα κάποιο κανάλι που να ασχολείται με τηλεοπτικές σειρές (που επίσης τότε ήταν στη χρυσή τους περίοδο) , η σύντροφός μου είχε την ιδέα και την όρεξη να ασχοληθεί με βιβλιοκριτική, οπότε για να συμπληρωθεί η λογική τριάδα “Βιβλία-Ταινίες-Σειρές” αποφάσισα να αναλάβω τότε το κομμάτι των ταινιών, και τα υπόλοιπα είναι ιστορία που λένε…
Φυσικά έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε, έχουν περάσει από το SpoilerAlert πολλά και αξιολογότατα άτομα, όπως ο Οδυσσέας που έκανε συνεντεύξεις με δημιουργούς κόμιξ και οι Επεισοδιακοί που μαζί κάναμε τραγούδια-παρωδίες για τις αγαπημένες μας σειρές, ενω πλέον αυτό που κάνουμε σχεδόν αποκλειστικά στο κανάλι, μαζί με το Θάνο, είναι το Pop Corner, όπου μαζί με έναν ξεχωριστό καλεσμένο κάθε φορά μιλάμε για όλα όσα αγαπάμε (και αγαπάμε να μισούμε) στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Θ.Α: Εδώ θεωρώ ότι καλύτερα θα τα πει ο Γιώργος καθώς ο ίδιος είναι ένας από βασικούς εκκινητές του spoileralert. Εγώ μπήκα εμβόλιμα στην ομάδα περίπου τρία χρόνια μετά τη δημιουργία του καναλιού καθώς ήθελα πολύ να ξεκινήσω ένα podcast σχετικό με ταινίες και σειρές και μέσω του Γιώργου βρέθηκε πρόσφορο έδαφος να καρποφορήσει αυτή η ιδέα. Τελικά το podcast προστέθηκε αρκετό καιρό μετά, χρονικό διάστημα στο οποίο εγώ ήδη είχα ξεκινήσει δειλά δειλά να αρθρογραφώ στο site αλλά και να συμμετέχω ενεργά στα popcorn maniac βίντεο του καναλιού
- Η ταυτότητα
– Αν έπρεπε να περιγράψετε το Spoiler Alert με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν και γιατί;
Γ.Β: Κάντε-Επιτέλους-Subscribe…
Χαχα με συγχωρείς, έπρεπε να το πω… Θέλω να πιστεύω πως το χαρακτηρίζουν οι λέξεις
Αυθόρμητο – Συνεπές – Παρεΐστικο
Αυτός είναι ο στόχος μας έστω. Ούτε επαγγελματίες κριτικοί είμαστε ούτε σε καμία περίπτωση προσποιούμαστε ότι είμαστε “ειδικοί” πόσο μάλλον “αυθεντίες”. Όσα λέμε όμως είναι αφιλτράριστα και ανεπιτήδευτα, δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να αποσιωπήσουμε μια “αιρετική” άποψη για να γίνουμε αρεστοί, ούτε βέβαια να πουμε επίτηδες κάτι ακραίο που δεν πιστεύουμε, μονο και μονο για να προκαλέσουμε και να γίνει θέμα. Και αυτή η αυθεντικότητα κατά τη γνώμη μου μαζί με την “παρεΐστικη” προσέγγιση που έχουμε σε ό,τι κάνουμε είναι αυτό που μας ενώνει με όσους μας (παρ)ακολουθούν.
Θ.Α: Χμμ χωρίς πολύ σκέψη οι πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό μου είναι ποπ κουλτούρα, ποπ κορν και δημιουργικότητα (δεν βρήκα τρίτη λέξη που να ξεκινάει με ποπ χεχεχε). Νομίζω η πρώτη έρχεται καθώς αποτελεί τη βασική ταυτότητα του καναλιού καθώς αγκαλιάζει ταυτόχρονα σινεμά, βιβλία, σειρές και κόμιξ μέσα από ένα φίλτρο υπέρμετρης λατρείας για αυτά που αναδεικνύουν όλες αυτές οι τέχνες. Το ποπ κορν έρχεται για να ενισχύσει την προαναφερθείσα λατρεία με την απαραίτητη διασκέδαση και με μια δόση ασόβαρης (με την καλή έννοια) και geekικής προσέγγισης. Ε και η δημιουργικότητα έρχεται ως αναγκαία σταθερά για όλα τα παραπάνω, χωρίς την οποία θα πλήτταμε και δεν θα κρατούσαμε τόσα χρόνια.
- Η πρόθεση
– Από την αρχή, δείχνετε πως δεν θέλετε απλώς να «ψυχαγωγήσετε», αλλά και να σχολιάσετε τον τρόπο που καταναλώνουμε περιεχόμενο. Πόσο σας απασχολεί η κριτική διάσταση της δουλειάς σας;
Γ.Β: Όπως είπα και παραπάνω, είμαστε απλώς οι εαυτοί μας, χωρίς να αναπαράγουμε μια “περσόνα” ή να μπαίνουμε σε κάποιο στενό πλαίσιο. Είναι εξάλλου και το μέσο τέτοιο, που όχι απλά το επιτρέπει αλλά “ζητάει” κιόλας μια πιο τύπου “vlog” αφήγηση. Ως εκ τούτου, και οι ανησυχίες που έχουμε σαν άτομα για την πολιτιστική βιομηχανία και την κοινωνία γενικότερα, κάποιες στιγμές θα εκφραστούν. Προσωπικά ας πουμε με έχει απασχολήσει πάρα πολύ το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης – γενικότερα – αλλά και ειδικότερα στην τέχνη, και ειχα κάνει κάποια βίντεο τότε που ειχε γίνει και η απεργία των σεναριογράφων στις Η.Π.Α. Επίσης έχουμε μιλήσει εκτενώς για το φαινόμενο της νοσταλγίας στην πολιτιστική βιομηχανία, την κρίση των κινηματογραφικών αιθουσών κλπ. Πάντα προκύπτει ως ανάγκη εκφρασης και συνομιλίας με το κοινό και οχι συνειδητή, προγραμματισμένη διαδικασία.
Θ.Α: Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε κριτικοί με την έννοια του ειδικού που κρίνει ένα έργο. Όπως πολύ σωστά έθεσες απολαμβάνουμε να σχολιάζουμε τον τρόπο που καταναλώνει ο κόσμος περιεχόμενο και ίσως δια μέσου των δικών μας εμπειριών να προτείνουμε εναλλακτικές αναγνώσεις αυτού. Επίσης επιδιώκουμε να είμαστε κατανοητοί, απλοί και προσεγγίσιμοι νοηματικά σε όλους όσους αγαπάνε την ποπ κουλτούρα.
- Το κοινό
– Πώς έχει αλλάξει το ελληνικό κοινό των σειρών και των ταινιών τα τελευταία χρόνια; Είναι πιο «εκπαιδευμένο» ή απλώς πιο εκτεθειμένο σε περιεχόμενο;
Γ.Β:Και προς το καλύτερο, αλλά και προς το χειρότερο θα έλεγα, ανάλογα τον τομέα.
Σίγουρα πιστεύω πως η μεγάλη εκθεση σε ποιοτικό τηλεοπτικό περιεχόμενο – ναι υπάρχει και πολλή “σαβούρα” εκει έξω αλλά θα τολμήσω να πω ότι υπάρχουν, σε απόλυτους αριθμούς, περισσότερες καλές σειρές την τελευταία 15ετία από ποτέ άλλοτε. Και αυτό δεν πάει μόνο του, εκπαιδεύεται και ο κόσμος στο ποιοτικότερο περιεχόμενο, κατα μέσο όρο έστω, και το γεγονός ότι συνεχώς βλέπουμε καινούριες εξαιρετικού επιπέδου σειρές, από όλα τα είδη, είναι και αυτό ένας δείκτης εκπαιδευμένου κοινού. Γιατί μιλάμε για πολύ ακριβές παραγωγές που αν δεν τις έβλεπε μαζικά ο κόσμος δεν θα είχαν τα χρήματα να ανανεωθούν.
Δυστυχώς στον κινηματογράφο, είναι διαφορετικά τα πράγματα. Σιγουρα έχουμε και αρκετές καλές ταινίες τα τελευταία χρόνια, αλλά όλο και περισσότερο ο κινηματογράφος περνάει στις πλατφόρμες και φεύγει από τις αίθουσες. Είμαστε αρκετα κοντά σε ένα μέλλον που θα προβάλλονται μόνο οι ταινίες της Marvel, τα Star Wars, 5-6 sequels , prequels κλπ και παιδικές ταινίες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, μόνο αυτά κόβουν εισιτήρια, και το κοινό του κινηματογράφου ολο και περισσότερο τείνει να αποτελείται από αγενείς τραμπούκους που συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε γήπεδο. Μπορεί απλά να γίνομαι “γεροπαράξενος”, αλλά πλέον κάθε φορά που θα πάω στο σινεμά, μεχρι να περάσει το πρώτο 10λεπτο και να δω τι διαθέσεις έχει το κοινό, περιμένω τα χειρότερα.
Θ.Α: Ως μιλένιαλς και έχοντας ζήσει την εποχή των δεινοσαύρων, που η πρόσβαση σε περιεχόμενο ταινιών και σειρών δεν ήταν εύκολη υπόθεση κλίνω μάλλον προς το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το ελληνικό κοινό είναι πιο εκτεθειμένο σε περιεχόμενο, το οποίο δεν το κάνει απαραίτητα πιο “εκπαιδευμένο”.
- Η διαδικασία
– Πώς δουλεύετε ένα νέο επεισόδιο ή άρθρο; Υπάρχει οργανωμένο σενάριο ή αφήνετε τη ροή της κουβέντας να οδηγήσει το αποτέλεσμα;
Γ.Β: Παλιότερα που κάναμε οργανωμένα βιντεο με λίστες με προτάσεις για ταινίες κλπ είχαμε πάντα σενάριο. Τώρα που το Pop Corner έχει τη μορφή συνεντεύξεων και κουβέντας, έχουμε απλά κάποιες μόνιμες στήλες σαν σημείο εκκίνησης και πάμε όπου μας βγάλει η κουβέντα. Και το μαζευω εγώ μετά στο μοντάζ.
Θ.Α: Όσον αφορά τα επεισόδια εξαρτάται από το περιεχόμενο τους. Στα pop corner, που είναι οι συνεντεύξεις, έχουμε μια βασική σκαλέτα ερωτήσεων αλλά είμαστε πολύ ανοιχτοί στο να κυλα η συζήτηση με έναν ημι-δομημένο τρόπο. Στα popcron maniac υπάρχει σχεδόν πάντα σενάριο, από το οποίο δεν παρεκκλίνουμε πολύ. Στα άρθρα και πάλι εξαρτάται από το περιεχόμενο τους. Στις κριτικές ταινιών έχω κάπως στο νου μου να ξεκινάω σχολιάζοντας το χρονικό πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται μια ταινία σε σχέση με τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη και τις συνοδές προσδοκίες. Στη συνέχεια συνοπτικά παρουσιάζω περιληπτικά και χωρις spoilers την υπόθεση της ταινία και στη συνέχεια σχολιάζω σχεδόν όλα αυτά που την απαρτίζουν (σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες, σκηνογραφία, φωτογραφία, μουσική επένδυση, εφέ κτλ). Κλείνοντας σχεδόν πάντα προσπαθώ να προσδιορίσω σε ποιους απευθύνεται η εκάστοτε ταινία ή σειρά, ποιοί δύναται να την απολαύσουν και ποια στοιχεία της μπορεί να απογοητεύσουν. Σε άρθρα με λίστες προσπαθώ να είμαι πιο φειδωλός/ περιεκτικός.
- Η ισορροπία
– Το Spoiler Alert ισορροπεί ανάμεσα στη σοβαρή ανάλυση και το χιούμορ. Είναι δύσκολο να κρατηθεί αυτή η ισορροπία χωρίς να χαθεί η ουσία ή να κουραστεί το κοινό;
Γ.Β: Και πάλι θα σου πω ότι απλά μιλάμε όπως μιλάμε και μεταξύ μας. Οπότε υπάρχουν και οι σοβαρές στιγμές, υπάρχει και το χιούμορ. Κοινώς, η ισορροπία αυτή δεν κρατιέται πάντα, αλλά δεν κανουμε και ιδιαίτερη προσπάθεια. Νομίζω πάντως σε γενικές γραμμές, με τους μέχρι τώρα καλεσμένους μας είχαμε πάρα πολύ καλή χημεία και ο τόνος της κουβέντας συνδιαμορφώθηκε και από εκείνους σε κάτι πολύ ευχάριστο.
Θ.Α: Ειλικρινά δεν έχω ιδέα (χαχαχα). Θεωρώ ότι την πιο εύστοχη απάντηση σε αυτό μπορεί να την δώσει αποκλειστικά το κοινό. Προφανώς δικό μας μέλημα είναι πάντα να “μπολιάζουμε” τον λόγο μας με χιούμορ και προσωπικά το αγαπημένο μου στυλ είναι να συνοδεύω “βαρύγδουπες” εκφράσεις με αργκό νεολογισμους!
- Η εποχή των franchises
– Πώς βλέπετε τη «φούσκα» των sequels, των reboots και των shared universes; Μας έχει κουράσει ή απλώς αλλάζει η μορφή της αφήγησης;
Γ.Β: Δεν ειμαι εναντίον του concept των sequels, prequels κλπ, και δεν σνομπάρω σε καμία περίπτωση ούτε το Star Wars ούτε τη Marvel που ανέφερα πριν. Το πρόβλημα για μένα είναι ότι τις αποφάσεις για το τι θα δούμε τις παίρνουν αποκλειστικά οι παραγωγοί με γνώμονα το εύκολο-σίγουρο κέρδος. Βλέπουμε το Χ reboot του τάδε υπερήρωα γιατί είναι μέρος ενός franchise και ακόμα και αν αποτύχει μπορούν εύκολα να υπολογίσουν πόσα εισιτήρια θα κοπούν, ώστε να πάρουν το μικρότερο ρίσκο. Το να δώσουν αντίστοιχα την ευκαιρία σε έναν νέο δημιουργό να κάνει μια ταινία εκτός franchise, που να μην βασίζεται καν σε best seller βιβλίο είναι (συγκριτικά) οικονομική τρέλα. Αυτό βέβαια καταλήγει, όντως, στο να κουραστεί το κοινό και κάποια στιγμή να γίνουν ασύμφορα ακόμα και αυτά τα franchises. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις που ένας οραματιστής δημιουργός μπορεί να δώσει νέα πνοή και μια εντελώς νέα οπτική και προοπτική σε ένα franchise, όπως έκανε o Tony Gilroy με το εξαιρετικό Andor.
Θ.Α: Χωρίς να θέλω να ακουστώ απόλυτος και ισοπεδωτικός θεωρώ ότι το μεγαλύτερο ποσοστό όλης αυτής της τάσης είναι η παρουσίαση ξαναζεσταμένου φαγητού με το περιτύλιγμα του κανούργιου που πάντα σπρώχνεται από στουντιακά οικονομικά κίνητρα. Γιατί να επενδύσω σε κάτι νέο με τον κίνδυνο της αποτυχίας όταν μπορώ να σιγουρέψω την επιτυχία μέσω αποδεδειγμένων επιτυχιών του παρελθόντος; Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι όταν πετυχαίνει εισπρακτικά κάτι πρωτότυπο (βλέπε πρόσφατα παραδείγματα τις ταινίες sinners και weapons) ανακοινώνεται άμεσα κάποια συνέχεια που δε νομίζω να ήταν πρόθεση του δημιουργού. Προσωπικά λοιπόν κλίνω προς το ότι όλη αυτή η “φούσκα” των sequels, requels, reboots, legacy sequels και shared universes με έχει κουράσει.
- Η ελληνική δημιουργία
– Υπάρχουν ελληνικές σειρές ή ταινίες που θεωρείτε ότι αξίζουν περισσότερη προσοχή ή που θα μπορούσαν να σταθούν διεθνώς;
Γ.Β: Ξεκάθαρα. Είναι δύσκολο βέβαια να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση όντας Έλληνες, που ζούμε στην Ελλάδα, γιατί αναπόδραστα όλα τα βλέπουμε μέσα από το δικό μας πρίσμα. Για παράδειγμα μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες των τελευταίων ετών είναι το Black Stone του Σπύρου Ιακωβίδη. Μέσα από μια μαύρη κωμωδία κάνει μια τρομερή σπουδή στην “ελληνίδα μάνα”, αλλά δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό θα άγγιζε με τον ίδιο τρόπο έναν Ιάπωνα ας πούμε. Με την επιφύλαξη αυτή λοιπόν θα αναφέρω ορισμένες από τις κορυφαίες ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών που προσωπικά δε θα μου έκανε καμία εντύπωση να γνώριζαν επιτυχία και στο εξωτερικό:
- Arkadia του Γιώργου Ζώη
- Digger του Τζώρτζη Γρηγοράκη
- Πίσω από τις Θημωνιές της Ασημίνας Προέδρου
- Το μικρό ψάρι του Γιάννη Οικονομίδη
Για σειρές για να είμαι ειλικρινής δεν έχω δει αρκετές για κρίνω, ακούω πάντως πολύ καλά λόγια για τις Κακές Ιδέες των Ατζαράκη-Ζάμπρα, που έχουν ένα χιούμορ και ένα ρυθμό που πιστεύω ότι θα μπορούσε να περάσει και σε άλλα κοινά.
Θ.Α: Φυσικά και υπάρχουν και ήδη βλέπουμε παραδείγματα ελληνικών παραγωγών τόσο τηλεοπτικών όσο και κινηματογραφικών που βγαίνουν με επιτυχία από τα σύνορα της χώρας μας. Αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίσει ίσως είναι η περίπτωση σκηνοθετών για παράδειγμα που αναγνωρίζονται διεθνώς μετά την έξοδο τους από την Ελλάδα.
- Η ανεξαρτησία
– Το Spoiler Alert παραμένει ανεξάρτητο, χωρίς μεγάλη εμπορική στήριξη. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρείς δημιουργική ελευθερία στη σημερινή online πραγματικότητα;
Γ.Β: Όσο δύσκολο σου είναι να μπορείς να συντηρείς αφιλοκερδώς μια δραστηριότητα στην οποία αφιερώνεις τουλάχιστον 15 ώρες την εβδομάδα – μιλάω για μένα τουλάχιστον!
Το ζήτημα δηλαδή είναι καθαρά οικονομικό. Αυτή τη στιγμή εγώ εργάζομαι ως ελεύθερος επαγγελματίας στον τομέα του μοντάζ, των social media και ολου του “πακέτου” της δημιουργίας περιεχομένου για το διαδίκτυο. Είμαι τυχερός και ο τρόπος και οι συνθήκες που εργάζομαι μου επιτρέπουν να ΕΧΩ ελεύθερο χρόνο, και οι οικονομικές μου απολαβές να είναι τέτοιες που να μου επιτρέπουν να συντηρώ και τα έξοδα του καναλιού. Αν δεν ίσχυαν τα παραπάνω, η ύπαρξη χορηγών θα ήταν απαραίτητη και μαζί με αυτή θα ερχόταν – όχι απαραίτητα η λογοκρισία, αλλά σίγουρα η ανάγκη πάντα να κάνουμε νούμερα, θυσιάζοντας ίσως κάτι από τον αυθορμητισμό μας. Εννοείται και θα θέλαμε βέβαια να έχουμε χορηγούς, για να μπορούμε να μεγαλώσουμε την ομάδα μας και να κάνουμε περισσότερα και καλύτερα πράγματα και πάντα είναι κάτι που επιδιώκουμε, απλά με δικούς μας όρους, και όχι με όρους απόλυτης εξάρτησης και επιβίωσης.
Θ.Α: Εδώ θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Γιώργο, αφού κι εγώ έχοντας μια σταθερή δουλειά που μου προσφέρει ελεύθερο χρόνο μπορώ να ασχολούμαι με το κανάλι χωρίς πίεση ενώ η ύπαρξη χορηγών θα ήταν απόλυτα καλοδεχούμενη αν διέπεται με τους δικούς μας όρους που θα μας αφήνουν περιθώρια δημιουργικής ελευθερίας
- Οι αντιδράσεις
– Έχετε δεχθεί ποτέ έντονη αρνητική κριτική ή διαφωνία από το κοινό; Πώς τη διαχειρίζεστε χωρίς να χάσετε την ταυτότητά σας;
Γ.Β: Πολλές φορές, κυρίως από τα σχόλια στα reels των social media και όχι στα ολοκληρωμένα βίντεο του YouTube. Κάτι που είναι λογικό γιατί αυτά τα συντομα βίντεο ο αλγόριθμος δεν τα προβάλλει στους δικούς μας συνδρόμητες και σε αντίστοιχο κοινό, αλλά στο γενικό πληθυσμό. Είναι κάτι που ισχύει σε όλο το φάσμα των social media πλέον και δυστυχώς χρησιμοποιεί τακτικές που οξύνουν τις αντιθέσεις, γιατι η πόλωση φέρνει μεγαλύτερο engagement στα μέσα. Στατιστικά, αν κάνουμε αύριο 2 βίντεο, ένα που να λέει ότι ότι η ΤΑΔΕ ταινία ήταν αριστούργημα και ένα άλλο που να λέει ότι η ΙΔΙΑ ταινία ήταν απαίσια, θα δεις ότι και τα δύο θα μαζέψουν σχόλια από αυτούς που έχουν την αντίθετη γνώμη κάθε φορά. Μεχρι να το αντιληφθούμε αυτό περάσαμε λίγο δύσκολα είναι η αλήθεια, αλλά πλέον δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Στο Youtube, όπου υπάρχουν τα ολοκληρωμένα μας βίντεο , κάθε τόσο έχουμε και εποικοδομητική κριτική εννοείται, την οποία παίρνουμε υπόψη μας και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι όσο μπορούμε.
Θ.Α: Ναι και η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά προσπαθούμε την μετουσιώσουμε σε δημιουργικό διάλογο. Βέβαια τα σημεία των σοσιαλμιντιακών καιρών δείχνουν ότι υπάρχει μια έντονη τάση πόλωσης και απόλυτης προσέγγισης απόψεων. Στα σύντομα βιντεάκια μάλιστα (reels) φαίνεται να υπάρχει μια τάση ο κόσμος να απαντάει απευθείας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μόλις ακούσει κάτι που τον ενοχλεί χωρις να το παρακολουθήσει ολόκληρο που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να καταλήγει κάπου διαφορετικά. Γενικότερα, θεωρούμε ότι η αρνητική κριτική σχεδόν πάντα μπορεί να γίνει τροφή για σκέψη και δημιουργικό προβληματισμό.
- Η εξέλιξη
– Ποιο θεωρείτε το πιο σημαντικό βήμα ή σταθμό στην πορεία σας μέχρι σήμερα;
Γ.Β: Το ότι πλέον έχουμε ένα χώρο που φιλοξενεί τις συνεντεύξεις μας, και πλέον μπορούμε να συνομιλούμε από κοντά με ανθρώπους που θαυμάζουμε και πάντα θέλαμε να τους γνωρίσουμε είναι σίγουρα το πιο σημαντικό πράγμα που μας έχει συμβεί. Πριν αρχίσουμε τις πρώτες επικοινωνίες η αλήθεια είναι πως ήμασταν πολύ επιφυλακτικοί και ήταν ανέλπιστο το με πόση προθυμία δέχτηκαν τόσοι άνθρωποι να μας μιλήσουν.
Θ.Α: Θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό που συμβαίνει τώρα με τις συνεντεύξεις του pop corner που ερχόμαστε σε επαφή με διάσημους δημιουργούς που αγαπάμε δημιουργώντας ένα κλίμα εμπιστοσύνης που ανοίγει τον δρόμο σε όλο και περισσότερα άτομα να κάτσουν στις αναπευτικές μας πολύχρωμες ρετρό πολυθρόνες!
- Το μέλλον
– Πώς φαντάζεστε το Spoiler Alert σε πέντε χρόνια; Προς τα πού θα θέλατε να κινηθείτε — παραγωγή πρωτότυπου περιεχομένου, συνεργασίες, ίσως δική σας πλατφόρμα;
Γ.Β: Χαχαχα, δική μας πλατφόρμα όπως πχ το Netflix ή το Cinobo ; Ούτε στα όνειρά μας, αυτά είναι πολύ πολύ ακριβά σπορ. Αυτη τη στιγμή όπως ειπαμε η “εΕνεργή” μονιμη εκπομπή είναι το Pop Corner στο οποίο βγάζουμε 2 βίντεο το μήνα. Ενας φιλόδοξος στόχος μας θα ήταν να το συνεχίσουμε σταθερά χωρίς διαλείμματα, να διευρύνουμε αρκετά την απήχησή μας, και ενδεχομένως με έναν χορηγό να μας στηρίζει αυτή την προσπάθεια, να προσλάβουμε κάποιους επαγγελματίες (σκηνογράφο, βιντεογράφο) για να βελτιώσουμε το τελικό αποτέλεσμα της εκπομπής και ίσως με έναν “βοηθό μοντέρ” να μπορούσαμε να την κάνουμε και πιο συχνά.
Θ.Α: Αυτό που θέλω είναι να έχουμε την ίδια θέληση για δημιουργία και να μπορούμε ίσως να παράγουμε πιο συχνά περιεχόμενο μέσω συνεργασίας με άλλους επαγγελματίες.
Επίλογος
Το Spoiler Alert αποδεικνύει ότι η ποπ κουλτούρα, όταν αντιμετωπίζεται με πάθος και γνώση, μπορεί να γίνει σοβαρό πεδίο ανάλυσης — και ταυτόχρονα αφορμή για κοινή εμπειρία. Σε μια εποχή που οι ιστορίες μάς κρατούν ενωμένους, η ομάδα του Spoiler Alert συνεχίζει να αποδεικνύει πως η αγάπη για τις σειρές και τον κινηματογράφο μπορεί να γίνει πράξη πολιτισμού.
