Γεννημένη σε ένα περιβάλλον γεμάτο μουσική και τέχνη, η Νίκη Τριανταφυλλίδη ήταν κόρη του συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη. Η αγάπη της για το θέατρο την οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου σπούδασε και προετοιμάστηκε για μια αξιόλογη καλλιτεχνική πορεία. Το θεατρικό της ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε το 1963, όταν ανέλαβε ρόλο στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, συμμετέχοντας στον θίασο της Αλέκας Κατσέλη. Με το ταλέντο της, κατάφερε να ξεχωρίσει και να κερδίσει ρόλους τόσο στο θέατρο όσο και στον ελληνικό κινηματογράφο.

Συνεργασίες με μεγάλους σκηνοθέτες

Στην πορεία της συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες, όπως ο Αλέξης Μινωτής, ο Μίνως Βολανάκης και ο Λευτέρης Χαρωνίτης, διαμορφώνοντας ένα πλούσιο ρεπερτόριο και αποδεικνύοντας την ικανότητά της να ερμηνεύει διαφορετικούς και απαιτητικούς ρόλους.

Το πέρασμά της από τη σκηνοθεσία

Το 1969 ανέλαβε για μικρό χρονικό διάστημα τη θέση της καλλιτεχνικής διευθύντριας στο «Χριστιανικό Θέατρο». Στο πλαίσιο αυτό, παρουσίασε τη θεατρική παράσταση «Μέρες δίχως τέλος» του Ευγένιου Ο’ Νηλ, αποδεικνύοντας το σκηνοθετικό της ταλέντο. Το 1970 διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας το βραβείο σκηνοθεσίας για την ταινία μικρού μήκους «Συνηθισμένο μου όνειρο». Ένα χρόνο αργότερα, τιμήθηκε από το «Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου» με το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη», ως η κορυφαία ηθοποιός της θεατρικής περιόδου 1970-71.

Εκπαιδευτικό έργο και θεατρική δραστηριότητα

Η αγάπη της για το θέατρο δεν περιορίστηκε μόνο στην υποκριτική και τη σκηνοθεσία. Μεταλαμπάδευσε τις γνώσεις της στη νέα γενιά, διδάσκοντας στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και της Μαίρης Τράγκα. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Συνόλου και της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης. Στη δεκαετία του 1990 έκανε ένα ακόμη σημαντικό βήμα, ιδρύοντας το Θέατρο «Τριανταφυλλίδη» στην πλατεία Βάθης.

Η καριέρα της ως ηθοποιός περιλάμβανε σημαντικές συμμετοχές στον ελληνικό κινηματογράφο, με ερμηνείες που άφησαν το δικό τους στίγμα. Έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες όπως ο “Αστραπόγιαννος”, όπου συνεργάστηκε με τον Νίκο Κούρκουλο, και “Η Μοίρα ενός Αθώου”, όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Πέτρο Φυσσούν. Επιπλέον, συμμετείχε στην ταινία “Ευρυδίκη ΒΑ 2Ο37” του σκηνοθέτη Νίκου Νικολαΐδη, μια ταινία που ξεχώρισε για την αισθητική της και το ιδιαίτερο ύφος της.

Η εμβληματική τηλεοπτική εμφάνιση

Το 1976, έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση στη μικρή οθόνη, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Στέλλας Βιολάντη στη μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Η τηλεοπτική αυτή παραγωγή, που προβλήθηκε από την ΕΡΤ1, ανέδειξε το ταλέντο της και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη φήμη της ως ηθοποιού με έντονη θεατρική παρουσία και βάθος στους ρόλους που υποδυόταν.

Λογοτεχνική και μεταφραστική δραστηριότητα

Πέρα από την ενασχόλησή της με το θέατρο, η Νίκη Τριανταφυλλίδη ασχολήθηκε και με τη συγγραφή. Έγραψε και σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, ενώ μετέφρασε και διασκεύασε γνωστά έργα του παγκόσμιου και αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Το σπουδαίο αυτό υλικό το άφησε ως κληρονομιά στην κόρη της, Ζωή Τριανταφυλλίδη, που συνέχισε την καλλιτεχνική παράδοση.

Οι αξίες και το ήθος της

Η Νίκη Τριανταφυλλίδη ήταν μια γυναίκα που δεν δεχόταν συμβιβασμούς. Όπως δήλωνε η ίδια, πίστευε ότι οι άνθρωποι διαμορφώνουν τη ζωή τους και γι’ αυτό επέλεγε να μένει πιστή στις αξίες της. Η αγάπη της για το θέατρο και τους ηθοποιούς ήταν αδιαμφισβήτητη. Ήθελε τα έργα της να συνεχίσουν να ανεβαίνουν από νέες θεατρικές ομάδες, προσφέροντας μια ευκαιρία στις νεότερες γενιές να τα ερμηνεύσουν.

Οι τελευταίες της δημιουργίες

Μία από τις πιο αξιοσημείωτες δουλειές της προς το τέλος της καριέρας της ήταν η διασκευή και μετάφραση του θεατρικού έργου «Πιρλιπλίν και Μπελίσσα» του Λόρκα. Η παράσταση, με πρωταγωνιστές τον Λεόντιο Πετμεζά και τη Ζωή Μασούρα, έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές από διακεκριμένους θεατρολόγους και ακαδημαϊκούς, όπως οι Ευάγγελος Μουτσόπουλος, Νικόλαος Λάος και Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Το τελευταίο της συγγραφικό έργο ήταν η μετάφραση και διασκευή της κωμωδίας του Αριστοφάνη «Εκκλησιάζουσες», την οποία ανέβασε η κόρη της το 2013, αφιερώνοντάς την στη μνήμη της.

Τα τελευταία χρόνια και το τέλος

Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Νίκη Τριανταφυλλίδη αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας, γεγονός που την οδήγησε σε απομόνωση από το καλλιτεχνικό στερέωμα. Παράλληλα, βίωσε οικονομικές δυσκολίες, όπως πολλοί καλλιτέχνες που αφιερώνουν τη ζωή τους στην τέχνη χωρίς τη στήριξη της πολιτείας.

Έφυγε από τη ζωή στις 13 Μαΐου 2013, σε ηλικία 71 ετών. Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Κώστα Μεσσάρη και πολιτικά ανήκε στον χώρο της Αριστεράς, έχοντας διατελέσει και δημοτική σύμβουλος με το ΚΚΕ.

Η κληρονομιά που άφησε πίσω της είναι ανεκτίμητη, καθώς το έργο της συνεχίζει να εμπνέει και να καθοδηγεί τους σύγχρονους ανθρώπους του θεάτρου.

Φιλμογραφία

• Ουρανός (1962)
• Η Παγίδα (1962)
• Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962)
• Αμόκ (1963)
• Πικρή μου, Αγάπη (1964)
• Ο κράχτης (1964)
• Βρώμικη πόλις (1965)
• Η μοίρα του αθώου (1965)
• Ο Θάνατος του Αλέξανδρου (1966)
• Αντίο για πάντα (1967)
• Ψωμί για έναν δραπέτη (1967)
• Καρδιές που ξέρουν ν’ αγαπούν (1967)
• Καταραμένη Αγάπη (1968)
• Ο Τάφος των Εραστών (1968)
• Το Κανόνι και τ’ Αηδόνι (1968)
• Ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα (1968)
• Στον δάσκαλό μας … με αγάπη (1969)
• Αγάπησα ένα προδότη (1969)
• Το Νυφοπάζαρο (1969)
• Ο Αστραπόγιαννος (1970)
• Όμορφες μέρες (1970)
• Το όνειρο της Κυριακής (1970)
• Σε ικετεύω, αγάπη μου (1970)
• Δεν υπάρχουν λιποτάκτες (1970)
• Χωρίς συνείδηση (1972)
• Ο Κατάδικος (1975)
• Ευριδίκη ΒΑ 2Ο37 (1975)
• Αντίο Βερολίνο (1994)

Εμφανίσεις στην Τηλεόραση

• Το σπίτι των ξένων (1972, ΕΙΡΤ)
• Από την άλλη όχθη (1973, ΕΙΡΤ)
• Εν τούτω νίκα (1973, ΥΕΝΕΔ)
• Αστυνομικές ιστορίες (1973, ΥΕΝΕΔ)
• Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975, ΕΙΡΤ)
• Οι φρουροί της Αχαϊας (1981, ΕΡΤ)
• Γυναικείες μορφές της ελληνικής ιστορίας (1982, ΕΡΤ)
• Νίνα (1983, ΕΡΤ)
• Γυναίκα από βελούδο (1985, ΕΡΤ)
• Οι συμμαθήτριες (1985, ΕΡΤ)
• Κεφαλλονίτικες ιστορίες (1986, ΕΡΤ)
• Η συμμορία της Μαίρης (1987, ΕΤ2)

Θεατρικές εμφανίσεις (Κρατικές σκηνές)

• Ο χορός της Ηλέκτρας (Εθνικό Θέατρο, 1971)
• Ιφιγένεια η εν Ταύροις (ΚΒΘΕ, 1972)
• Ο αλχημιστής (Εθνικό Θέατρο,1972)
• Ο κύκλος με την κιμωλία (ΚΒΘΕ, 1977)
• Ο άγιος πρίγκηψ (ΚΒΘΕ, 1977)
• Η βασίλισσα του χιονιού (ΚΒΘΕ, 1977)
• Η προξενήτρα ( ΚΒΘΕ, 1978)
• Το παραμύθι χωρίς όνομα (ΚΒΘΕ, 1979)
• Εκκλησιάζουσες (ΚΒΘΕ, 1979)
• Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν (Εθνικό Θέατρο, 1985)
• Ο ηλίθιος (ΚΒΘΕ, 1980)
• Ιφιγένεια εν Ταύροις (ΚΒΘΕ, 1987)