Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος

Η Καρντινάλε, αν και αρχικά δεν μιλούσε ιταλικά, έγινε σύντομα σύμβολο της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής λάμψης. Στα 25 της πρωταγωνίστησε σε δύο εμβληματικές ταινίες του 1963:

• «Η Λεοπάρδαλη» του Βισκόντι

• «8 ½» του Φελίνι

Αρχικά η φωνή της ντουμπλαριζόταν, μέχρι που ο Φελίνι επέμεινε να χρησιμοποιηθεί η δική της, θεωρώντας την αυθεντικότητα της φωνής κομμάτι της γοητείας της. Συνεργάστηκε με αστέρες όπως οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Αλέν Ντελόν, Χένρι Φόντα, ενώ γνώρισε διεθνή αναγνώριση με ταινίες όπως ο «Ροζ Πάνθηρας». «Το καλύτερο κομπλιμέντο που έλαβα ήταν από τον Ντέιβιντ Νίβεν: “Κλαούντια, μαζί με τα σπαγγέτι, είσαι η καλύτερη εφεύρεση της Ιταλίας”», είχε πει χαμογελώντας.

Έρωτας, καριέρα και αφοσίωση

Ο μεγάλος της έρωτας υπήρξε ο σκηνοθέτης Πασκουάλε Σκουιτιέρι, με τον οποίο απέκτησε την κόρη της Κλαούντια και συνεργάστηκε επί δεκαετίες, μέχρι τον θάνατό του το 2017. Παρέμεινε αντίθετη στις αισθητικές επεμβάσεις, συνεχίζοντας να παίζει σε θέατρο και κινηματογράφο μέχρι και την όγδοη δεκαετία της ζωής της. Συνολικά, εμφανίστηκε σε 175 ταινίες και τιμήθηκε με βραβεία για το σύνολο της καριέρας της από τα φεστιβάλ Βενετίας και Βερολίνου. Το 2000 έγινε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNESCO, αφιερώνοντας μέρος της ζωής της στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

«Είχα πολλή τύχη. Αυτή η δουλειά μού έδωσε πολλές ζωές — και τη δυνατότητα να αξιοποιήσω τη φήμη μου για καλό σκοπό», είχε δηλώσει.

Η παρακαταθήκη μιας ελεύθερης γυναίκας

Η Κλαούντια Καρντινάλε δεν υπήρξε απλώς μια σταρ του κινηματογράφου. Υπήρξε μια γυναίκα που αψήφησε τα κοινωνικά στερεότυπα, διεκδίκησε την ανεξαρτησία της και άφησε πίσω της μια ανεκτίμητη καλλιτεχνική και ανθρώπινη παρακαταθήκη.