Ο Κώστας Σαλωμίδης δεν είναι απλώς ένας μουσικός που υπηρετεί το doom – είναι μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, ένα βλέμμα βαθιά στραμμένο μέσα αλλά και γύρω, στο σκοτάδι και στο φως. Με περισσότερα από 30 χρόνια μουσικής πορείας, παρουσίες σε σχήματα που άφησαν το στίγμα τους και τώρα με τους Distorted Reflection να αποτελούν την πιο προσωπική του καλλιτεχνική κατάθεση, ο Κώστας μιλάει πάντα με ειλικρίνεια, βάθος και χωρίς ίχνος θορύβου Η μουσική του συνδυάζει βαριά riffs με βαθείς στοχασμούς, μια μεταφυσική ματιά που γίνεται συναίσθημα, ήχος και αφήγηση. Το πρόσφατο άλμπουμ με τίτλο  Doom Rules Eternally δεν είναι απλά ένας doom metal δίσκος. Είναι μια υπαρξιακή δήλωση. Στην κουβέντα που ακολουθεί, επιστρέφουμε μαζί του στα πρώτα χρόνια, αγγίζουμε μνήμες, βιώματα, πτώσεις, δημιουργικά άλματα και όλα όσα σμίλεψαν τον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο. Από την οικογένεια και τα παιδικά του χρόνια, μέχρι τις σκοτεινές ακμές των Distorted Reflection και τη θέση του doom στον σημερινό κόσμο, ο
Κώστας μάς ανοίγει τον δικό του χώρο.

Κώστα, καλωσόρισες. Είναι τιμή μας να σε έχουμε σε αυτή τη συζήτηση. Πάμε να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Ευχαριστώ πολύ, Νίκο! Η τιμή είναι όλη δική μου για αυτή τη συνέντευξη με το αξιόλογο και έγκυρο Cinemusic και με έναν ποιοτικό δημοσιογράφο σαν και σένα.

1: Κώστα, ας πάμε λίγο πίσω. Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική ως παιδί; Υπήρχε κάποια στιγμή ή πρόσωπο που σου άναψε τη φλόγα;

Η πρώτη μου επαφή ήταν σε πολύ μικρή ηλικία. Πάντα λάτρευα τη μουσική και οι πρώτες μου αναμνήσεις ήταν κάποιες κασέτες του Πάριου, που λάτρευα τη φωνή του και μου άρεσε που έπαιζε κιθάρα με αποτέλεσμα να ζητήσω μια ψεύτικη κιθάρα από την οικογένειά μου. Άργησα πολύ όμως να αρχίσω να παίζω κάποιο μουσικό όργανο. Μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι μέχρι τα 16 μου χρόνια που αγόρασα το πρώτο μου όργανο, ως επίδοξος μπασίστας τότε.

2. Μεγάλωσες σε μουσικό περιβάλλον; Πώς επηρέασε η οικογένειά σου τις καλλιτεχνικές σου αναζητήσεις;

Δεν έπαιζε κάποιο όργανο κάποιος από τους κοντινούς μου συγγενείς, αλλά άρεσε πολύ στον πατέρα μου Νίκο και στον παππού μου Κώστα Σαλωμίδη να τραγουδάνε. Οπότε κάποια στιγμή μίλησε το γονίδιο και τραγούδησα και εγώ επίσημα σε δίσκο με το πρώτο άλμπουμ των Distorted Reflection.


3.Υπάρχουν αναμνήσεις από τα παιδικά σου χρόνια που νιώθεις πως κουβαλάς ακόμα μέσα στη μουσική σου;

Οι αναμνήσεις και τα βιώματα της παιδικής ηλικίας μας πάντα μας καθορίζουν και χτίζουν τον χαρακτήρα μας. Κουβαλάω άπειρη αγάπη από την οικογένειά μου, όπως και ένα ατυχές γεγονός που με ωρίμασε και με καθόρισε σε πολύ τρυφερή ηλικία. Ο πατέρας μου, ένας πολύ έμπειρος εργολάβος οικοδομών, είχε ένα επώδυνο ατύχημα που λίγο έλειψε να του κοστίσει τη ζωή και του δημιούργησε χρόνια προβλήματα υγείας. Αυτό σίγουρα με σοβάρεψε και με στιγμάτισε από πολύ μικρή ηλικία. Όπως λένε και οι βασικές αρχές του Βουδισμού, μόνο μέσα από την επαφή με τον πόνο, την
αρρώστια, τα γηρατειά και τον θάνατο μπορείς να ωριμάσεις σαν προσωπικότητα και συμφωνώ απόλυτα. Όσο γρηγορότερα τόσο καλύτερα.

4.Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια στη μουσική. Αν γύριζες πίσω, τι θα έλεγες στον εαυτό σου που ξεκινούσε;

Δε σε πρόδωσα ποτέ.

5.Ποια ήταν η πιο δύσκολη ή καθοριστική στιγμή της καριέρας σου μέχρι σήμερα;

Είναι πολλές. Κάθε ματαίωση και κάθε σειρήνα που σε καλεί να φύγεις από τον δρόμο της αγάπης και η συντριβή τους από την αγάπη που έχεις μέσα σου για τη μουσική σου καριέρα.

6.Έχεις βιώσει προσωπικές πτώσεις που τελικά σε όπλισαν με καλλιτεχνική δύναμη;

Μία σημαντική και δύσκολη πτώση μετά από ένα ατύχημα που με κράτησε μακριά από τη μουσική για κάποια χρόνια, αλλά όλο αυτό το διάστημα προετοιμαζόμουν για να επανέλθω δριμύτερος, έστω και χωρίς να το γνωρίζω τότε. Κάθε βίωμα που έχουμε στη ζωή μας κάνει δυνατότερους και καλύτερους. Άλλωστε οι αγαπημένοι μου Γερμανοί φιλόσοφοι, ο Νίτσε και ο Σοπενχάουερ, έχουν μιλήσει εκτενέστερα ως ειδικοί.

7.Πώς νιώθεις που έχεις υλοποιήσει ένα καθαρά δικό σου μουσικό όραμα με τους Distorted Reflection;

Ποτέ δεν καταπιέστηκα σε κανένα σημείο της ζωής μου. Νιώθω ικανοποιημένος που πάντα έκανα αυτό που ήθελα και σταματούσα αυτό που δεν ήθελα. Έτσι και με τη δημιουργία των Sorrows Path με τον αείμνηστο μπασίστα Τάκη Δρακόπουλο το 1993 που κυκλοφορήσαμε τέσσερα άλμπουμ, έτσι και με την ίδρυση των Distorted Reflection που ουσιαστικά είναι η συνέχεια από εκεί που σταμάτησαν οι Sorrows Path. Νιώθω υπέροχα και ευλογημένος σε
αυτή τη ζωή για όλα που έχω κάνει και δε μετανιώνω για τίποτα, μιας και ακόμα και οι λάθος επιλογές ή οι ατυχίες σε φέρνουν σε αυτό που είσαι σήμερα!

8.Υπήρξαν στιγμές κατά τη δημιουργία της μπάντας που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Τι σε κράτησε τελικά στο παιχνίδι;

Από τη στιγμή που αποχώρησα στα 48 μου έτη λόγω μουσικών διαφορών από μια μπάντα που ήμουν μάλιστα το μόνο ιδρυτικό μέλος εν ζωή, ήμουν τόσο κατασταλαγμένος που τίποτα δε θα μπορούσε να με σταματήσει. Ούτε καν η ενδεχόμενη εμπορική αποτυχία, πόσο μάλλον που η στήριξη του κόσμου ήταν τόσο μεγάλη που μας έδωσε στο πιάτο το δεύτερο άλμπουμ!

9.Οι Distorted Reflection μοιάζουν περισσότερο με προσωπικό έργο ζωής παρά απλά μια μπάντα. Ήταν πάντα αυτός ο στόχος;

Συμφωνώ απόλυτα, το ίδιο όμως συνέβαινε και με τους Sorrows Path, απλά είχα μοιραστεί το συγκεκριμένο όραμα με έναν συνιδρυτή και πάντα φυσικά με τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους σου στην κάθε μπάντα!

10.Πόσο προσωπικά είναι τα τραγούδια του “Doom Rules Eternally”; Έχεις βάλει μέσα βιώματα ή είναι περισσότερο “πνευματικές αφηγήσεις”;

Ο συνθέτης και ο στιχουργός σίγουρα πάντα βάζουν την ψυχή τους μέσα στη δημιουργία τους, απλά τα τοποθετώ έτσι ώστε ο ακροατής και ο αναγνώστης να τα προσαρμόζουν στη δική τους περίσταση. Επίσης μου αρέσει να ασχολούμαι με πανανθρώπινα θέματα.

11.Οι στίχοι σου πάντα περιέχουν στοιχεία μεταφυσικής, ηθικής και θανάτου. Πόσο σε εκφράζει το σκοτεινό στοιχείο; Είναι για σένα κάθαρση ή καθρέφτης του κόσμου;

Το σκοτάδι είναι βαθύ και εμπεριέχει αλήθεια. Αποκαλύπτει πράγματα και σίγουρα οδηγεί στην κάθαρση, αφού μόνο μέσω αυξημένης αυτογνωσίας μπορεί να συμβεί αυτό. Χωρίς να υπάρχει ένα συγκεκριμένο στιχουργικό concept, αναφέρονται στην ηθική, το σεβασμό, την αξιοπρέπεια, το πάθος και φυσικά όλα αυτά συνδεδεμένα με τον πατέρα και αφέντη όλων μας, το θάνατο, όπως προδηλώνει και ο τίτλος του ντεμπούτου της μπάντας.

12.Τι ρόλο παίζει για σένα η έννοια του “Doom”; Είναι απλώς ένα μουσικό ιδίωμα ή και ένας εσωτερικός κόσμος;

Είναι ένα τόσο βαθύ, ουσιαστικό, βαρύ και αιώνιο είδος μουσικής. Πολλά συναισθήματα μπορούν να συνυπάρξουν και μπορώ να εκφράσω πλήρως την καταραμένη προσωπικότητά μου και τις ιδιαίτερες μου πεποιθήσεις. Και δεν είναι μόνο είδος μουσικής, φυσικά. Ταυτίζεται με το άπειρο και τον θάνατο, τα μόνα βέβαια πράγματα που μπορεί να αντιληφθεί εν μέρει η πεπερασμένη και περιορισμένη μας ύπαρξη!

13.Υπάρχει κάποιο τραγούδι στο άλμπουμ που λειτουργεί για σένα σχεδόν εξομολογητικά; Ποιο και γιατί;

Εντάξει, σχεδόν όλα. Άστο, μην εκπορνευτούμε κι άλλο (γελάει).

14.Οι συμμετοχές του Ross the Boss, του Νικόλα Λεπτού και του Γιάννη Δρόλαπα είναι εντυπωσιακές. Τι έφερε ο καθένας ξεχωριστά στον ήχο του δίσκου;

Η ευχάριστη διαδικασία της ηχογράφησης του άλμπουμολοκληρώθηκε με την αποδοχή του Νικόλα Λεπτού που είναι οαγαπημένος μου Έλληνας metal τραγουδιστής, αλλά και του ΓιάννηΔρόλαπα, επίσης αγαπημένου μου Έλληνα rock κιθαρίστα, δάσκαλουκαι φίλου, να συμμετέχουν ως καλεσμένοι στο άλμπουμ. Τέλος,φανταστείτε την απόλυτη αγαλλίαση, όταν και ο RossTheBoss, οκιθαρίστας και ιδρυτής της κορυφαίας metal μπάντας των 80s, έκανε
το ίδιο. Το “Mr. Snake” έχει τον επικό τόνο του Νικόλα Λεπτού, το“The Eternal Gate” το ανατολίτικο ύφος του Γιάννη Δρόλαπα καιτέλος το “Cassandra” αρκετό από το κλασσικό metal ύφος του RossThe Boss.

15.Η επιλογή των καλεσμένων έγινε περισσότερο με “καρδιά” ή με στρατηγική;

Μου έκατσαν σχεδόν όλες οι πρώτες μου επιλογές και εκεί που δεν έκατσε κάτι βρέθηκε κάτι πολύ καλύτερο! Πάντα με καρδιά, χωρίς αυτό δε γίνεται τίποτα.

16.Πώς διαχειρίζεσαι ως δημιουργός την ευθύνη να χωρέσουν οι προσωπικότητες τόσο σπουδαίων μουσικών μέσα σε ένα ενιαίο άλμπουμ;

Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμός. Πάλι χωρίς αυτά δε γίνεται τίποτα.

17.Ποια είναι η γνώμη σου για την ελληνική metal σκηνή σήμερα; Πιστεύεις ότι έχει αλλάξει προς το καλύτερο;

Τα πράγματα άλλαξαν ανέλπιστα καλά σχετικά με τη δεκαετία του 80 και του 90, όπου αυτό που μας έλειπε ήταν κυρίως η τεχνογνωσία και τα μέσα. Ο Έλληνας γουστάρει πολύ το metal και αυτό φαίνεται και από την ποσότητα των μπαντών. Επίσης, υπάρχει τεράστια βελτίωση των μουσικών.

18.Αισθάνεσαι ότι η ελληνική κοινωνία έχει «ώτα» για πιο απαιτητική μουσική όπως το doom;

Όχι ακόμα. Πιστεύω ότι χρειάζεται ακόμα περισσότερη ενδοσκόπηση και ανώτερο επίπεδο. Γενικά είμαστε δυστυχώς κάπως επιφανειακός λαός, σε αντίθεση με τους προγόνους μας.

19.Ποιο θεωρείς το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι σοβαρές metal μπάντες στην Ελλάδα;

Αυτό που λείπει σχετικά με το παρελθόν είναι εν μέρει η αυθεντικότητα και εξακολουθεί να μας ταλανίζει κάποια έλλειψη προσωπικότητας και συνέπειας.

20.Μίλησες για τον θάνατο ως πατέρα και αφέντη. Είναι κάτι που σε στοιχειώνει ή κάτι που σε συμφιλιώνει;

Σαγηνευτικός και αναπότρεπτος. Ανώτερος από εμάς. Και τα δύο μαζί, όμως προέχει να ζήσουμε όπως πρέπει και με το μεγαλύτερο δυνατό σεβασμό προς τους γύρω μας που έχουμε την ίδια μοίρα να μας ενώνει.

21.Πιστεύεις στη “μοίρα” ή στο “χτίσιμο”; Ότι τα πράγματα συμβαίνουν επειδή τα προκαλούμε ή επειδή είναι γραφτά;

Πάλι και τα 2 συμβαίνουν. Υπάρχει μια προδιάθεση, όμως αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις. Το μόνο που μπορείς να αλλάξεις είναι να παλέψεις, να το χτίσεις και να το νιώσεις με όλο σου το είναι και κυρίως να ευτυχήσεις να μην κάνεις συμβιβασμούς και να μην επιτρέψεις σε κανέναν να σου επιβάλλει τα δικά του θέλω.

22. Αν έπρεπε να βάλεις έναν υπότιτλο στη διαδρομή σου, ποιος θα ήταν αυτός;

Ηθική και αλήθεια.

23. Έχεις ήδη αναφέρει ένα δεύτερο άλμπουμ. Πόσο μπροστά κοιτάς; Θα δούμε άλλη αισθητική ή παραμένεις σταθερά σε αυτή την doom ταυτότητα;

Πάντα κοιτάω μπροστά γιατί μόνο έτσι προχωράς. Με την τεράστια βοήθεια του κοινού το δεύτερο άλμπουμ θα είναι γεγονός στις αρχές του 2026 από τη γερμανική Iron Shield Records. Ήδη ηχογραφείται στο Fragile Studio με παραγωγό τον μπασίστα της μπάντας Βαγγέλη Γιαλαμά. Και με τους Sorrows Path κοιτούσα πάντα μπροστά έχοντας σα στόχο μετά το reunion τρία άλμπουμ, κάτι το οποίο και συνέβη. Τώρα δε θα αποκαλύψω περισσότερα γιατί έτσι πρέπει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Distorted Reflection ήρθαν για να μείνουν… Πάντα και μόνο doom, πάντα και μόνο metal και η ταυτότητα θα οδηγείται μέσα από το προσωπικό μας πρίσμα όλο και περισσότερο στα 2 αυτά στοιχεία που καθόρισαν από την αρχή τη μουσική μου υπόσταση.

24.Αν μπορούσες να παίξεις με οποιονδήποτε μουσικό —νεκρό ή ζωντανό— ποιον θα διάλεγες και γιατί;

Νομίζω ότι έχω ήδη ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό αυτό το όνειρο. Στο στούντιο, όπως και στη σκηνή, έχοντας παίξει με μπάντες και καλλιτέχνες, όπως οι Candlemass, Solitude Aeturnus, Warrel Dane και πολλοί άλλοι. Σέβομαι κάθε καλλιτέχνη που εκφράζει αληθινά και χωρίς εκπτώσεις την ψυχή του και θα μπορούσα να παίξω μαζί του! Μιας και ανέφερες για νεκρό, θα ήθελα να κλείσω με συγκινητικό τρόπο αυτή την υπέροχη συνέντευξη και να σε
ευχαριστήσω πολύ για όλα, Νίκο. Θα ήθελα να ξαναπαίξω με τον ιδρυτή των Sorrows Path, τον μπασίστα Τάκη Δρακόπουλο που μας άφησε το 1995. Να τζαμάρουμε πάλι όπως τότε και να δούμε που βρισκόμαστε μουσικά, αλλά και από άλλες απόψεις…

Βάζοντας τελεία σε αυτή τη βαθιά, γεμάτη ειλικρίνεια σκουβέντα, νιώθω ότι πέρα από τις λέξεις και τις νότες, εκείνο που μένει πιο έντονα είναι η αίσθηση. Η αίσθηση πως ο Κώστας δεν “παίζει” doom – το κουβαλάει. Το κουβαλάει στη σκέψη, στη φωνή του, στον τρόπο που μιλά για τη ζωή, τους ανθρώπους, την τέχνη.

Κώστα, σ’ ευχαριστώ ειλικρινά για την συνέντευξη. Σου εύχομαι πάντα επιτυχίες σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.