Παρακολούθησα την παράσταση “Ο τελευταίος επιζών” της Μαρίνας Σωτηροπούλου, σε σκηνοθεσία Νίκου Ξυθάλη, στο Studio Κυψέλης και μπορώ να πω πως ήταν μια εμπειρία που σε αγγίζει βαθιά και σε βάζει σε σκέψεις από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Η σκηνοθετική ματιά του Νίκου Ξυθάλη είναι ουσιαστική και τολμηρή, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα έντασης και εσωτερικής αναζήτησης που σε καθηλώνει.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι απόλυτα αφοσιωμένες και γεμάτες συναίσθημα. Ο Μάνος Τσιβιλής, η Ράνια Πρέβεζα και η Μαρία Δρακοπούλου καταφέρνουν να μεταδώσουν με ειλικρίνεια την αγωνία, την κενότητα αλλά και την ανάγκη για φυγή και ελπίδα. Η χημεία τους επί σκηνής είναι εμφανής και ενισχύει τη δύναμη του έργου.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια λειτουργούν υποστηρικτικά αλλά και συμβολικά, δίνοντας βάθος στην αφήγηση, ενώ η μουσική επιμέλεια δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο που σε μεταφέρει σε αυτόν τον «κόσμο μετά το τέλος». Η χρήση της σύνθεσης «Εκβάτανα» προσθέτει μια ιδιαίτερη, σχεδόν υπνωτιστική διάσταση.

Πρόκειται για μια παράσταση που δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, αλλά ανοίγει δρόμους σκέψης γύρω από τη ματαιότητα, την απώλεια αξιών και την ανάγκη για μια νέα αρχή. Φεύγεις από την αίθουσα με μια αίσθηση προβληματισμού αλλά και μια υπόγεια ελπίδα ότι «κάπου αλλού» μπορεί να υπάρχει διέξοδος.