Γράφει ο Νίκος Γκάτσιος
Το ντοκιμαντέρ «Φαμπρίτσιο Κορόνα: Εγώ Είμαι η Είδηση», που μόλις προστέθηκε στον κατάλογο του Netflix, δεν αποτελεί απλώς το πορτρέτο ενός αμφιλεγόμενου προσώπου. Είναι μια ωμή και αποκαλυπτική χαρτογράφηση της Ιταλίας των δεκαετιών του 1990 και του 2000 — μιας χώρας που, όπως και η Ελλάδα της ίδιας περιόδου, παραδόθηκε στο κενό lifestyle, στη λατρεία της εικόνας και στο εύκολο χρήμα.
Μέσα από πέντε επεισόδια, η σειρά λειτουργεί ως χρονικό μιας εποχής πριν την οικονομική κατάρρευση, όταν η λάμψη των περιοδικών, η κουτσομπολίστικη τηλεόραση και η ψευδαίσθηση της αέναης ευημερίας έκρυβαν τις ρωγμές που σύντομα θα γίνονταν ρήγματα.
Ποιος είναι ο Φαμπρίτσιο Κορόνα
Ο Φαμπρίτσιο Κορόνα, γεννημένος το 1974, είναι μια από τις πιο εμβληματικές και ταυτόχρονα αμφιλεγόμενες φιγούρες της ιταλικής μιντιακής ιστορίας. Γιος γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη, μεγάλωσε ανάμεσα στη Σικελία και το Μιλάνο, σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία και η επιρροή είχαν πάντα αξία.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν τα glossy περιοδικά και η gossip τηλεόραση γνώριζαν τη χρυσή τους εποχή, ο Κορόνα δεν περιορίστηκε στον ρόλο του παπαράτσι. Μετέτρεψε την παρακολούθηση της διασημότητας σε οργανωμένο σύστημα διαχείρισης πληροφορίας, δημιουργώντας ένα άτυπο αλλά εξαιρετικά επικερδές δίκτυο.
Η βιομηχανία της ηδονοβλεψίας
Στον κόσμο του Κορόνα, οι φωτογραφίες δεν ήταν απλώς στιγμιότυπα αλλά διαπραγματευτικά εργαλεία. Οι διασημότητες δεν καταδιώκονταν απλώς — ελέγχονταν. Η αποκάλυψη και η σιωπή είχαν τιμή, και εκείνος λειτουργούσε ως μεσάζων ανάμεσα στην εικόνα και τη δημοσιότητα.
Αθλητές, παρουσιαστές και δημόσια πρόσωπα υψηλού προφίλ βρέθηκαν παγιδευμένα σε έναν μηχανισμό όπου η έκθεση μπορούσε να αποφευχθεί μόνο με αντάλλαγμα. Υποθέσεις που αφορούσαν γνωστούς ποδοσφαιριστές και τηλεοπτικά πρόσωπα αποκάλυψαν την έκταση του φαινομένου, μέχρι που η ιταλική Δικαιοσύνη παρενέβη.
Οι κατηγορίες για εκβιασμό και παράνομη διαμεσολάβηση οδήγησαν σε καταδίκες και πολυετείς ποινές φυλάκισης. Ο άνθρωπος που διαχειριζόταν την είδηση, έγινε ο ίδιος πρωτοσέλιδο.
Η δημόσια ζωή ως θέαμα
Η προσωπική ζωή του Κορόνα δεν αποτέλεσε ποτέ καταφύγιο. Οι σχέσεις του, ο γάμος του με το μοντέλο Νίνα Μόριτς και οι επόμενες συντροφικές επιλογές του εντάχθηκαν πλήρως στη δημόσια αφήγηση. Το ιδιωτικό έγινε μέρος του brand, με τρόπο που συχνά προκαλούσε αλλά ποτέ δεν έκρυβε τις προθέσεις του.
Το ντοκιμαντέρ δεν εξωραΐζει αυτές τις επιλογές, αλλά τις εντάσσει σε ένα πλαίσιο όπου το θέαμα υπερίσχυε της ανθρώπινης αξιοπρέπειας — όχι μόνο για τον Κορόνα, αλλά για ολόκληρο το σύστημα που τον ανέδειξε.
Από τη φυλακή στην ψηφιακή εποχή
Η φυλάκιση δεν σήμανε την εξαφάνισή του. Αντίθετα, ο Κορόνα επανεμφανίστηκε μέσα από βιβλία, συνεντεύξεις και ψηφιακά κανάλια, επιχειρώντας να επαναδιατυπώσει τον ρόλο του ως προϊόν ενός υποκριτικού μιντιακού μηχανισμού. Για κάποιους, αποτελεί προειδοποιητική φιγούρα. Για άλλους, ένα κατάλοιπο της εποχής του μπερλουσκονισμού που η ψηφιακή πραγματικότητα έχει ξεπεράσει.
Οι πρόσφατες εμπλοκές του με το ιταλικό Big Brother και οι νέες δικαστικές διαμάχες επιβεβαιώνουν ότι η σύγκρουσή του με τα όρια της δημοσιότητας παραμένει ανοιχτή.
